Twee jaar in Frankrijk: van verhuischaos naar een nieuw leven
Twee jaar geleden begonnen we aan ons Franse avontuur
Vandaag is het precies twee jaar geleden dat wij aan ons Franse avontuur begonnen.
Twee jaar alweer.
Vanmorgen zaten we samen even terug te denken aan die bijzondere periode. Aan de dag waarop we Nederland achter ons lieten en naar Frankrijk vertrokken. Een dag die in onze herinnering inmiddels bijna legendarische proporties heeft aangenomen.
Want als je ons toen had verteld dat onze verhuisdag zou uitgroeien tot een logistiek drama met een vertraagde verhuiswagen, achtergebleven spullen, opslagboxen, telefoontjes en een flinke dosis improvisatie, hadden we je waarschijnlijk voor gek verklaard.
We hadden alles gepland.
Dachten we.
De verhuiswagen zou om acht uur komen. De volgende dag, de 29e, zou de schoonmaker komen. Op de 30e stond de oplevering van ons huis gepland.
Er was dus geen ruimte voor vertraging.
Geen ruimte voor uitstel.
Eigenlijk was er helemaal geen ruimte voor wat dan ook.
En precies dát is natuurlijk het moment waarop het leven besluit om een compleet ander scenario te schrijven.
De ochtend waarop alles anders begon
Die ochtend begon al wat gehaast.
Ik had me iets verslapen en terwijl we bezig waren met de laatste dingen, hielden we natuurlijk voortdurend de klok in de gaten.
De verhuizers zouden om 08.00 uur komen.
We wilden uiterlijk om half negen vertrekken.
Voor ons lag een rit van minimaal zeven uur en we hadden de honden bij ons. Ook voor hen moest onderweg tijd worden gemaakt om even te lopen, te plassen en wat te eten.
Alles was berekend.
Alles was afgestemd.
Tot kwart over acht de telefoon ging.
De verhuizers.
We keken elkaar aan.
Dit zou vast het bericht zijn dat ze onderweg waren.
Maar nee.
De boodschap die volgde, sloeg in als een baksteen door een ruit.
“Sorry, wij komen niet om acht uur. Wij komen om drie uur vanmiddag.”
We keken elkaar aan.
Drie uur?
We konden bijna niet geloven wat we hoorden.
Hoezo drie uur?
Wij moesten vertrekken. De schoonmaker stond voor de volgende dag gepland. De oplevering was de dag daarna.
We konden ons helemaal geen uitstel veroorloven.
Ik heb de verhuizer duidelijk gemaakt dat dit voor ons geen optie was. Onze hele planning was gebaseerd op een verhuizing die 's morgens zou plaatsvinden.
De verhuizer zei dat hij zou terugbellen.
Maar ondertussen zaten wij daar met een huis vol spullen en een schema dat in één klap volledig overhoop was gegooid.
Een huis vol spullen en een hoofd vol zorgen
We moesten onmiddellijk gaan nadenken.
Als de verhuizers pas later zouden komen, konden wij onmogelijk blijven wachten. We moesten vertrekken.
Maar de verhuizers moesten natuurlijk wel toegang tot het huis hebben.
Dus gingen we in overleg met onze buren.
Gelukkig waren zij bereid om ons te helpen. De sleutel moest worden afgegeven, zodat de verhuizers later naar binnen konden en hun werk konden doen.
Ook Robin heeft ons op dat moment enorm geholpen.
Dat soort hulp vergeet je niet.
Op zo'n dag merk je ineens hoe belangrijk het is dat mensen om je heen bereid zijn om mee te denken wanneer jouw zorgvuldig opgebouwde planning als een kaartenhuis in elkaar zakt.
Ondertussen liep de tijd door.
Half negen.
Negen uur.
Tien uur.
Wij hadden allang onderweg moeten zijn.
Maar we stonden nog steeds in Nederland.
En voor ons lag een autorit van minimaal zeven uur.
We konden elkaar waarschijnlijk met één blik vertellen wat we dachten.
Dit gaat een lange dag worden.
Eindelijk: de verhuizers zijn er
Om half twaalf kwam dan eindelijk het telefoontje waar we op zaten te wachten.
De verhuizers waren aangekomen.
Ze waren begonnen met inladen.
We haalden opgelucht adem.
Eindelijk ging het gebeuren.
We konden vertrekken.
De eerste grote hobbel was genomen.
Of dat dachten we tenminste.
De honden gingen natuurlijk met ons mee. Onderweg maakten we verschillende tussenstops. Even de benen strekken, de honden laten plassen, iets eten en vervolgens weer verder.
De kilometers gleden onder ons door.
Langzaam kwam Frankrijk dichterbij.
En met iedere kilometer voelden we meer dat dit geen gewone reis was.
We waren niet op vakantie.
We waren bezig met het verplaatsen van ons leven.
Alles wat we jarenlang om ons heen hadden verzameld, zou een nieuw bestaan krijgen in Frankrijk.
Ons huis, onze spullen, onze herinneringen, onze honden en wijzelf.
Alles ging mee.
Tenminste...
Dat was de bedoeling.
Dan, na vijf uur rijden: “De auto is vol”
We waren inmiddels dik vijf uur onderweg toen de telefoon opnieuw ging.
De verhuizer.
We namen op.
En toen kwam de volgende boodschap.
“De auto is vol, maar niet alles gaat mee.”
We wisten even niet wat we moesten zeggen.
De auto was vol?
Maar hoe kon dat?
We waren inmiddels ruim vijf uur onderweg!
We zaten op de snelweg richting Frankrijk en kregen nu te horen dat een deel van onze spullen gewoon achterbleef.
De opluchting van een paar uur eerder sloeg in één klap om in ongeloof.
We keken elkaar aan.
Wat moesten we hiermee?
De verhuiswagen was met 40 kubieke meter aan spullen vertrokken.
En toch was blijkbaar niet alles meegenomen.
Op zo'n moment voel je vooral machteloosheid.
Je zit honderden kilometers van huis.
Je kunt niet even terugrijden.
Je huis moet binnen een paar dagen worden opgeleverd.
De schoonmaker komt morgen.
En ergens in Nederland staat nog een deel van je complete inboedel.
Hopeloos was misschien nog wel een understatement.
Gelukkig hebben we mijn broer
Er zat niets anders op dan een oplossing zoeken.
We moesten iemand vinden die in Nederland kon handelen.
Dus belde ik mijn broer.
Ik legde hem de hele situatie uit.
De verhuizers waren te laat geweest.
Wij waren inmiddels onderweg.
De verhuiswagen was vol.
Een deel van onze spullen stond nog in het huis.
En dat huis moest binnen enkele dagen leeg zijn.
Mijn broer luisterde en zei uiteindelijk:
“Maak je geen zorgen, ik regel dat.”
Dat ene zinnetje was op dat moment goud waard.
Geen discussie.
Geen paniek.
Geen ingewikkelde analyse.
Gewoon: ik regel het.
We konden niets anders doen dan erop vertrouwen.
Dus reden we verder.
Wij hadden nog ongeveer anderhalf uur nodig voordat we op onze bestemming zouden zijn.
En ergens tussen alle zorgen door begonnen we langzaam weer vooruit te kijken.
Frankrijk.
Ons nieuwe thuis.
Daar waren we dan: Frankrijk
Toen we uiteindelijk aankwamen, werden we hartelijk ontvangen door de eigenaar en zijn vrouw.
Het was een bijzonder moment.
We waren doodmoe.
De dag was totaal anders verlopen dan we ons hadden voorgesteld.
Maar we waren er.
Frankrijk.
Dit zou ons huis worden.
Officieel pas over ongeveer een week, maar voor ons voelde het op dat moment al als het begin van iets nieuws.
Een soort vakantie in ons toekomstige huis.
Na alles wat er die dag was gebeurd, was het heerlijk om even rust te hebben.
Geen verhuiswagen.
Geen dozen.
Geen telefoontjes.
Geen planning.
Gewoon aankomen.
Samen.
We konden eindelijk even ademhalen.
We dachten dat het grootste deel van de ellende achter ons lag.
We hadden ons misschien niet moeten verheugen.
Half elf 's avonds
Het was ongeveer half elf 's avonds toen mijn telefoon opnieuw overging.
Mijn broertje uit Nederland.
Ik nam op.
Hij vertelde dat alles uit het huis was.
Alles.
Het huis.
De schuur.
De tuin.
Alles wat nog was achtergebleven, was eruit gehaald.
We konden bijna niet geloven dat hij het voor elkaar had gekregen.
Maar toen kwam mijn volgende vraag.
“Hoeveel is het?”
Zijn antwoord:
“Ongeveer twintig kubieke meter.”
Mijn mond viel open.
Twintig kuub?
Twintig kubieke meter aan spullen die wij dachten dat misschien nog een gigantisch probleem zouden worden.
En daar stond tegenover dat de verhuiswagen met maar liefst 49 kubieke meter was vertrokken.
Dus terwijl wij in Frankrijk zaten, had mijn broer in Nederland een complete reddingsoperatie uitgevoerd.
En het was hem gelukt.
Drie opslagboxen onder de flat
De spullen waren uiteindelijk terechtgekomen in drie opslagboxen onder de flat van mijn ouders.
Volgens de verhalen kon je de deur van zo'n box opendoen en stond daar gewoon een deel van ons leven.
Dozen.
Meubels.
Spullen uit de schuur.
Spullen uit de tuin.
Alles wat niet met de eerste verhuiswagen mee was gegaan.
Wij zaten inmiddels in Frankrijk.
Onze eerste nacht in ons nieuwe leven.
En ergens onder een flat in Nederland stonden drie opslagboxen vol met de rest van ons oude leven.
Het beeld alleen al was bijna surrealistisch.
Alsof onze verhuizing in twee landen tegelijk plaatsvond.
Wij waren al aangekomen.
Maar een deel van ons leven stond nog letterlijk halverwege.
De verhuizing was nog lang niet voorbij
Daarmee was het verhaal natuurlijk nog niet afgelopen.
Integendeel.
De spullen moesten uiteindelijk ook nog van Nederland naar Frankrijk komen.
En dat bleek bepaald geen eenvoudige operatie.
De gesprekken die ik daarna met de verhuizer heb gevoerd, zullen we jullie besparen.
Laten we het erop houden dat er behoorlijk wat voeten in de aarde nodig waren om uiteindelijk alles in Frankrijk te krijgen. En het was niet de verhuizer de de spullen gebracht heeft!
Er moest geregeld worden.
Er moest opnieuw gepland worden.
Er moesten oplossingen komen voor spullen die volgens de oorspronkelijke planning allang hier hadden moeten zijn.
Een internationale verhuizing blijkt namelijk iets heel anders te zijn dan simpelweg een verhuiswagen bestellen.
Je verplaatst niet alleen meubels.
Je verplaatst een leven.
En op het moment dat die verhuizing niet volgens plan verloopt, merk je pas hoeveel losse eindjes er eigenlijk aan zo'n onderneming zitten.
Twee jaar later kijken we er anders naar
En nu zijn we twee jaar verder.
Als we samen terugkijken op die dag, kunnen we er inmiddels om lachen.
Nou ja...
Bijna.
Want op het moment zelf vonden we er helemaal niets grappigs aan.
Maar juist de dagen waarop alles mis lijkt te gaan, worden later vaak de verhalen die je het vaakst vertelt.
We herinneren ons niet alleen de aankomst in Frankrijk.
We herinneren ons vooral die ochtend.
De telefoon om kwart over acht.
De mededeling dat de verhuizers pas om drie uur zouden komen.
De sleutel die bij de buren moest worden geregeld.
Robin die ons hielp.
De zenuwen.
De lange autorit.
De honden die onderweg hun pauzes nodig hadden.
Het telefoontje na vijf uur rijden.
“De auto is vol.”
En daarna mijn broer die zei:
“Maak je geen zorgen, ik regel dat.”
Een verhuizing met een eigen verhaal
Als we vandaag naar ons leven in Frankrijk kijken, is die bewuste dag onderdeel geworden van ons verhaal.
Het was niet perfect.
Het ging niet volgens planning.
Het liep op sommige momenten volledig uit de hand.
Maar we kwamen hier.
Samen.
En misschien is dat wel de essentie van zo'n grote stap.
Je kunt alles voorbereiden.
Je kunt lijstjes maken.
Je kunt afspraken vastleggen.
Je kunt een verhuiswagen reserveren en een strak tijdschema maken.
Maar uiteindelijk moet je soms gewoon kunnen schakelen.
En elkaar aankijken met de gedachte:
Oké... hoe gaan we dit nu weer oplossen?
Dat hebben we die dag nogal vaak gedacht.
Maar iedere keer kwam er uiteindelijk een oplossing.
Soms dankzij onszelf.
Soms dankzij onze buren.
Soms dankzij Robin.
En uiteindelijk vooral dankzij mijn broer, die ervoor zorgde dat die twintig kubieke meter niet achterbleef in Nederland.
Twee jaar Frankrijk
Vandaag wonen we precies twee jaar in Frankrijk.
Twee jaar geleden begonnen we aan een nieuw hoofdstuk.
Een hoofdstuk dat begon met een verhuiswagen die om acht uur zou komen, maar pas uren later arriveerde.
Een hoofdstuk waarin 40 kubieke meter werd ingeladen, maar ongeveer 20 kubieke meter een eigen route naar Frankrijk moest vinden.
Een hoofdstuk met drie opslagboxen onder de flat van mijn ouders.
Een hoofdstuk met stress, telefoontjes, improvisatie en heel veel geregel.
Maar vooral een hoofdstuk dat we samen begonnen.
En als we nu terugkijken, denken we niet alleen aan alles wat er misging.
We denken vooral aan het moment waarop we uiteindelijk aankwamen.
Aan de ontvangst door de eigenaar en zijn vrouw.
Aan het besef dat we er waren.
Dat ons nieuwe leven daadwerkelijk begonnen was.
Frankrijk was niet langer een droom.
Het was werkelijkheid.
En die werkelijkheid begon bepaald niet vlekkeloos.
Maar misschien maakt juist dat het verhaal zo mooi.
Want inmiddels weten we:
Het hoeft niet altijd volgens plan te gaan om uiteindelijk precies goed uit te pakken.
Vandaag, twee jaar later, kijken we om ons heen en beseffen we dat al die dozen, meubels en spullen uiteindelijk maar één onderdeel waren van de verhuizing.
Het belangrijkste verhuisde gewoon met ons mee.
Wij tweeën.
En daarmee begon twee jaar geleden ons Franse leven.
Wat een reis was dat.
En wat hebben we sindsdien nog veel te vertellen.
Reacties