Een ochtend die eindelijk weer ademhaalt
Vanmorgen werd ik wakker met een gevoel dat ik de afgelopen tijd bijna was vergeten. Een gevoel van opluchting. Van ruimte. Van adem.
Geen muur van hitte die al bij het openen van mijn ogen op me afkwam. Geen zweet dat zich nog vóór het ontbijt al een weg naar buiten had gezocht. Geen temperatuur waarbij je je afvraagt of je nu eigenlijk wakker bent geworden in je eigen bed of ergens midden in een broeikas.
Nee, vandaag was het anders.
Twintig graden.
Twintig!
Wat een verademing.
Het was alsof de natuur mij persoonlijk even toestemming had gegeven om weer normaal adem te halen. Ik stapte naar buiten en genoot van die gewone, bijna ouderwetse temperatuur. Zo'n temperatuur waarbij je niet onmiddellijk hoeft na te denken over schaduw, zonnebrand, ventilatoren en de vraag waar in huis het nog enigszins uit te houden is.
Even naar binnen dus, een kop koffie pakken. Want laten we eerlijk zijn, een dag begint pas echt wanneer er koffie in de buurt is.
Met mijn kop koffie in de hand liep ik vervolgens door de grote schuur, op weg naar achteren, naar de tuin. Natuurlijk gingen de honden mee. Die hadden geen uitnodiging nodig. Zodra er ergens een deur opengaat, staan zij klaar alsof er een staatsbezoek op het programma staat.
De regen heeft wonderen verricht
Eenmaal achter in de tuin zag ik meteen dat die regenbui van laatst toch iets had gedaan.
De forsythia zag er ineens een stuk beter uit.
De bladeren hingen niet meer slap naar beneden alsof ze collectief de moed hadden opgegeven. Nee, ze stonden er weer wat steviger bij. Groener ook. Alsof de plant na die regenbui diep adem had gehaald en dacht: vooruit, we proberen het nog maar eens.
Ook het gras had dankbaar gebruikgemaakt van het vocht.
Nou ja, dankbaar...
Het was in ieder geval iets groener.
De scheuren in de grond waren er echter nog steeds. Die waren blijkbaar niet van plan zich zomaar gewonnen te geven. Ze lagen er nog, als stille herinneringen aan de droogte die ons al zo lang achtervolgde.
Toch bleef ik hoop houden.
Misschien komt er vannacht weer regen.
Misschien trekt er straks een bui over.
Misschien wordt de grond eindelijk weer eens echt nat.
Ach, dacht ik, ik kijk straks wel even op de weerapp.
Voorlopig was het gewoon genieten.
Even spelen met de honden, die zoals altijd volledig in hun element waren. Voor hen maakte het blijkbaar weinig uit of het buiten twintig graden was, vijfendertig graden of dat de hemel naar beneden kwam. Een hond heeft maar een paar dingen nodig om gelukkig te zijn: ruimte, eten, aandacht en iemand die bereid is om mee te doen aan hun eigen persoonlijke vorm van entertainment.
Eerst de honden, daarna de huishoudelijke heldendaden
Na het spelen was het tijd om naar de keuken te gaan.
De honden moesten eten.
Dat is een vast onderdeel van het dagelijks ritueel en bovendien een zaak die volgens de honden geen enkele vertraging verdraagt.
Eten werd geserveerd.
Daarna kwam het volgende belangrijke onderdeel van hun dagprogramma: uitbuiken.
En met uitbuiken bedoel ik natuurlijk slapen.
Die honden kunnen dat overigens met een indrukwekkend talent. Eerst eten alsof ze drie dagen niets hebben gehad, vervolgens een paar rondjes door de tuin en daarna neerploffen alsof ze een marathon hebben gelopen.
Ik keek ernaar en dacht: eigenlijk hebben ze het leven goed bekeken.
Ik besloot ondertussen wat huishoudelijke taken te verrichten.
Dat klinkt natuurlijk veel mooier dan zeggen dat je gewoon een beetje moet opruimen, schoonmaken en andere dingen moet doen waar niemand ooit enthousiast van wordt.
Maar goed, het moest gebeuren.
Dus aan de slag.
En toen de werkzaamheden achter de rug waren, dacht ik ineens aan mijn eerdere hoop.
De regen.
De tuin.
De grond.
Ik pakte mijn telefoon en keek toch nog even op de weerapp.
Alle hoop verdampt in één blik op de weerapp
Ik had beter niet kunnen kijken.
Tot 10 augustus geen regen.
Geen regen.
Niets.
Nada.
En ondertussen temperaturen rond de 35 graden.
Pfff.
Daar ging mijn hoop.
De hoop op een paar stevige regenbuien die de grond zouden doordrenken. De hoop dat de planten eindelijk weer eens genoeg water zouden krijgen. De hoop dat die grote scheuren in de aarde langzaam zouden verdwijnen.
Helaas pindakaas.
En toen drong het ook nog eens tot me door dat die temperaturen van rond de 35 graden gewoon de temperaturen waren die in de schaduw werden gemeten.
In de schaduw!
Ik hoefde niet lang na te denken over wat dat betekende.
Als het in de schaduw al 35 graden is, wat doet de zon dan met je als je er middenin gaat zitten?
Ik besloot voorlopig maar binnen te blijven.
Een paar uur later: de werkelijkheid slaat toe
Maar ja, een mens kan natuurlijk niet de hele dag binnen blijven zitten.
Na een aantal uren dacht ik: kom, ik ga even buiten zitten.
Even frisse lucht.
Even genieten van de tuin.
Even kijken hoe de planten erbij staan.
Ik liep naar buiten.
En werkelijk...
Het was alsof ik tegen een muur opliep.
Een muur van warmte.
Een muur van vocht.
Een muur van broeierigheid.
De lucht voelde zwaar. Dicht. Plakkerig. Alsof de atmosfeer zelf had besloten om vandaag geen enkele vorm van medewerking te verlenen.
Zoiets had ik eerlijk gezegd niet verwacht.
Ik stond daar nog even.
Misschien zou ik eraan wennen.
Misschien viel het mee.
Nou...
Niet dus.
Ik dacht: weet je wat?
Ik ga naar binnen.
Mijn plannen om lekker buiten te zitten verdwenen sneller dan sneeuw voor de zon, al was die vergelijking op deze dag misschien niet helemaal gelukkig gekozen.
Binnen voelde het beter.
Ik was inmiddels volledig lamgeslagen door de warmte.
Nergens had ik nog zin in.
Niet in de tuin.
Niet in de huishoudelijke werkzaamheden.
Niet in de weersvoorspelling.
Eigenlijk nergens meer in.
Tijd voor een ouderwets uiltje
Dus besloot ik maar gewoon een uiltje te knappen.
De honden hadden tenslotte ook hun voorbeeld al gegeven.
Ik ging liggen.
En daar waren de honden natuurlijk onmiddellijk bij.
Want als de baas gaat liggen, dan mogen wij dat ook.
Ik kon het ze bijna horen denken.
Het was alsof ze mij aankeken met een blik die zei: eindelijk begrijp je hoe het moet.
Ik sloot mijn ogen.
Langzaam zakte ik weg.
De warmte verdween naar de achtergrond.
De geluiden van het huis werden zachter.
Mijn gedachten begonnen los te raken van de werkelijkheid.
En ineens bevond ik mij ergens anders.
Ik zat buiten.
Onder een parasol.
Het regende.
Niet zomaar een paar druppels, maar zo'n heerlijke regenbui waarvan je weet dat de tuin er beter van wordt. Ik hoorde het water neerkomen. Ik zag de planten genieten. De grond zoog het water op.
De scheuren verdwenen.
Het gras werd groener.
De forsythia stond fier overeind.
Alles leek goed te komen.
Ik zat daar heerlijk onder die parasol en dacht waarschijnlijk dat het eindelijk zover was.
Eindelijk regen.
Eindelijk verkoeling.
Eindelijk weer een beetje ademruimte.
Daarna weet ik niets meer.
De bel brengt mij terug naar de werkelijkheid
Totdat ineens de bel ging.
Ik schoot overeind.
Binnen een fractie van een seconde was ik terug in de werkelijkheid.
Geen regen.
Geen parasol.
Geen verkoelende bui.
Geen doorweekte tuin.
Alleen een deurbel.
En een koerier.
Die stond voor de deur met een pakje.
Maar er was één klein probleem.
Dit was niet het adres waar het pakket moest zijn.
Ik keek naar het pakket.
Ik keek naar de koerier.
De koerier keek waarschijnlijk naar mij.
En ergens in mijn hoofd moest ik even verwerken hoe snel ik van een droomachtige regenbui onder een parasol was teruggekeerd naar een warme werkelijkheid waarin ik ook nog eens moest uitleggen dat hij toch echt bij het verkeerde adres stond.
Daar stond ik dan.
Nog half in mijn droom.
Nog half onder die denkbeeldige parasol.
En volledig terug in de hitte.
De regen waar ik zo op hoopte, bestond voorlopig alleen nog in mijn slaap.
De tuin wachtte.
De scheuren in de grond lagen er nog steeds.
De forsythia had haar best gedaan.
De honden lagen waarschijnlijk alweer te slapen.
En ik?
Ik verlangde naar één ding.
Regen.
Een flinke, ouderwetse regenbui.
Maar voorlopig moest ik het doen met een droom waarin het wel regende.
En misschien was dat nog wel het meest wrange van alles.
Dat je op een zomerse dag van twintig graden denkt: wat een heerlijke verademing.
En dat je een paar uur later, na één blik op de weerapp en één stap naar buiten, beseft dat de zomer nog lang niet van plan is om afscheid te nemen.
Dus voorlopig zit er niets anders op dan wachten.
Wachten op die wolken.
Wachten op die eerste druppels.
Wachten tot de hemel eindelijk besluit de kraan open te draaien.
En tot die tijd?
Misschien ga ik maar weer even liggen.
De honden zullen het ongetwijfeld begrijpen.
Reacties