Courgettesoep met een Frans-Nederlandse nasmaak
Koken is een van de leuke dingen die ik doe. En als ik eerlijk ben, is er in mijn moestuin eigenlijk maar één ding dat echt enthousiast groeit: de courgette.
Ik heb vijf planten staan en die dames hebben blijkbaar besloten dat ze dit jaar de wereldbevolking willen voeden. In de afgelopen tijd heb ik zeker zes grote courgettes geoogst. Zes! Dat klinkt misschien niet indrukwekkend, maar voor iemand die vervolgens van die courgettes soep maakt, begint dat aardig op te lopen.
De eerste lading verdween keurig in de pan. Courgettes erbij, andere ingrediënten, staafmixer erdoor en klaar. Heerlijk.
De laatste keer had ik het helemaal groots aangepakt. Tien potten van een halve liter had ik gevuld en netjes in de voorraad gezet. Voorraad voor slechte tijden, dacht ik tevreden.
Daarna gebeurde er iets vreemds.
Elke keer als ik in de gang kwam, rook ik iets.
Niet verschrikkelijk. Niet meteen alarmerend. Gewoon... iets.
Ik liep terug.
Niets.
Ik keek in de keuken.
Niets.
Ik opende een kastje.
Niets.
Ik rook aan de koelkast.
Niets.
Ik begon langzaam aan mezelf te twijfelen. Misschien zat de geur tussen mijn oren. Misschien had ik iets gemorst. Misschien was het gewoon een van die geuren die je niet kunt thuisbrengen en die vervolgens een eigen leven gaan leiden.
Maar de geur bleef.
En toen kwam de nacht.
Ik lag in bed, ergens diep in de nacht, en mijn hoofd besloot blijkbaar dat slapen veel te eenvoudig was. Tot ongeveer drie uur was ik wakker. Daarna viel ik eindelijk in slaap.
En toen begon ik te dromen.
Ik droomde dat ik courgettesoep aan het maken was.
Heel realistisch. Ik zag mezelf in de keuken staan. Ik zag de ingrediënten. Ik zag de pan. Ik deed alles erin en roerde rustig door de soep.
En opeens...
PING!
Er ging in mijn hoofd een lichtje branden.
Ik werd wakker.
Midden in de nacht.
Ik wist het.
Als je soep wilt bewaren, moet je natuurlijk goed nadenken over wat je erin doet. En vlees en melkproducten zijn nu eenmaal niet de ideale ingrediënten als je van plan bent je soep lange tijd te bewaren.
Ik stapte mijn bed uit.
Drie uur 's nachts.
In pyjama.
Op weg naar de voorraad.
Ik trok een pot soep tevoorschijn.
Ik zal niet beschrijven wat ik aantrof.
Laat ik het zo zeggen: de geur die mij wekenlang in de gang had achtervolgd, was niet afkomstig van een verdwaalde aardappel, een vergeten doekje of een mysterieuze Franse huisgeest.
Nee.
De soep had inmiddels een eigen mening ontwikkeld.
Ik heb de potten weggehaald en ben aan de schoonmaak begonnen. Alles eruit. Alles schoon. Alles wat verdacht rook, kreeg onmiddellijk een enkele reis richting afvalbak.
Terwijl ik daar midden in de nacht stond te poetsen, begon ik ineens in mezelf te lachen.
Ik zag het voor me.
Als die Fransen mij nu eens konden zien.
Daar stond die Hollander, midden in de nacht, in zijn pyjama zijn keuken en voorraadkast schoon te maken vanwege tien potten courgettesoep.
Gek zijn ze, die Hollanders.
En eerlijk gezegd moest ik ze misschien wel gelijk geven.
De keuken werd weer schoon. De voorraadkast rook weer normaal. Voor zover een keuken na zo'n nacht nog normaal kan ruiken.
En de courgettes?
Die staan ondertussen gewoon weer vrolijk in de moestuin.
Alsof er helemaal niets gebeurd is.
Maar één ding heb ik geleerd:
Als je midden in de nacht droomt over courgettesoep, luister dan naar je onderbewustzijn.
Want soms is een droom geen droom.
Soms is het een waarschuwingsbericht van je eigen neus.
Reacties