Van oude poorten naar nieuwe hokken: de schuurverbouwing
Gisteren was het nog maar een idee
Gisteren hadden we het er zo eens over. Als we dan toch bezig zijn met de schuur, waarom zouden we er niet meteen een paar aparte hokken van maken?
Dat leek eigenlijk best een goed plan.
In mijn hoofd zag ik het al helemaal voor me. Een paar nette, praktische hokken, ieder met een eigen plek en vooral: een schuur die eindelijk een beetje gaat worden zoals ik hem voor ogen heb. En ergens lagen nog de poorten die ik ooit had gekocht. Destijds had ik daar een bepaald doel mee, maar zoals dat met sommige spullen gaat, belanden ze uiteindelijk ergens op een plek waar ze rustig kunnen wachten tot hun grote moment.
Nou, blijkbaar is dat moment nu aangebroken.
Het idee was er dus al. Alleen had ik het nog niet echt uitgewerkt. Geen tekening op schaal, geen uitgebreid bouwplan, geen architect die met een indrukwekkende helm en een map onder zijn arm kwam vertellen hoe het allemaal moest.
Gewoon: we gaan hokken maken.
En daarmee begon vandaag het echte werk.
Eerst maar eens naar de kluswinkel
Voordat je iets kunt bouwen, moet je natuurlijk materiaal hebben.
Dus vandaag eerst de nodige klusboodschappen gedaan. Even rondkijken, spullen verzamelen, bedenken wat we nodig hebben en vooral proberen om niet met drie keer zoveel spullen thuis te komen als gepland.
Dat laatste blijft toch een uitdaging.
Met de boodschappen binnen leek het allemaal ineens heel concreet. De poorten waren er. Het materiaal was er. Het idee zat in mijn hoofd.
Nu alleen nog even bedenken hoe we het daadwerkelijk gingen aanpakken.
En daar begon het probleem.
Want op papier klinkt een schuur verbouwen natuurlijk een stuk eenvoudiger dan wanneer je er middenin staat.
De geul: het verborgen hoofdstuk van de schuur
In de schuur loopt namelijk een geul. Een soort afvoer voor alles wat je liever niet uitgebreid analyseert.
Pies en poep dus.
Heel charmant.
En alsof dat nog niet genoeg is, heeft de vorige bewoner blijkbaar ooit besloten dat deze geul uitstekend geschikt was als tijdelijke opslagplaats voor alles wat niet meer nodig was.
Grote stenen?
In de geul.
Oude dakpannen?
In de geul.
Spullen waarvan niemand meer wist wat het precies was?
Waarschijnlijk ook in de geul.
Het leek wel alsof de vorige bewoner bij ieder object dat hij niet meer wilde hebben dacht: Ach, daar kan het mooi in.
En daar stonden wij dan.
Met ons geweldige plan voor nieuwe hokken.
Maar voordat er ook maar één poort op zijn plek kon worden gezet, moest eerst die hele verzameling uit de geul.
Pff.
Dat was even andere koek.
Scheppen, tillen en nog meer scheppen
Dus daar gingen we.
Steen voor steen. Dakpan voor dakpan. Alles wat eruit moest, moest er ook daadwerkelijk uit.
En sommige stukken waren natuurlijk precies zo zwaar en onhandig als je hoopt dat ze niet zijn wanneer je al een tijdje bezig bent.
Het is verbazingwekkend hoeveel rommel een mens in de loop der jaren kan verzamelen.
Nog verbazingwekkender is hoeveel daarvan uiteindelijk op precies de verkeerde plek terechtkomt.
De geul werd langzaam leger en onze stapel afval langzaam groter.
En ergens halverwege vroeg ik me toch even af waarom we gisteren zo enthousiast hadden bedacht dat die aparte hokken eigenlijk wel een goed idee waren.
Maar ja, eenmaal begonnen is er geen weg meer terug.
Bovendien: je moet eerst door de ellende heen voordat het mooi wordt.
Binnen werken heeft één groot voordeel
Gelukkig hebben we één enorme meevaller.
We staan binnen.
Dat klinkt misschien niet als wereldnieuws, maar op een warme dag als vandaag is het een behoorlijk cadeau. Geen brandende zon boven je hoofd en geen gevoel alsof je rechtstreeks in een oven staat te werken.
De temperatuur in de schuur valt daardoor gelukkig mee.
Maar vergis je niet.
Ook binnen kun je behoorlijk zweten.
Sterker nog, ik heb vandaag volgens mij genoeg gezweet om mijn eigen kleine irrigatiesysteem aan te leggen.
Het zweet loopt van mijn hoofd.
En als ik zeg dat het zweet van mijn hoofd stroomt, dan bedoel ik ook echt stromen.
Laat staan de rest.
Op een gegeven moment ben je gewoon niet meer bezig met hoe je eruitziet. Je bent bezig met die volgende steen. Die volgende dakpan. Nog één keer scheppen. Nog één keer tillen.
En daarna nog één keer.
Van puinhoop naar bouwplan
Toch begint er langzaam iets te veranderen.
De geul wordt leger.
De schuur wordt overzichtelijker.
En terwijl je zo bezig bent, begint het oorspronkelijke idee ook steeds meer vorm te krijgen.
Dat vind ik eigenlijk het mooie aan zo'n verbouwing.
Je begint met een vaag plan in je hoofd. Een idee waarvan je denkt: dat moet toch kunnen.
Maar pas wanneer je daadwerkelijk begint, ontdek je wat er allemaal bij komt kijken.
Dan blijkt dat er eerst een geul vol stenen en dakpannen leeg moet.
Dan blijkt dat je materiaal nodig hebt.
Dan blijkt dat een poort die je jaren geleden hebt gekocht ineens precies van pas komt.
En dan blijkt ook dat je vooral veel spierballen nodig hebt.
De oude poorten krijgen een tweede leven
En juist dat maakt het extra leuk.
De poorten die ik ooit gekocht heb, krijgen straks een nieuwe bestemming.
Geen vergeten spullen meer die ergens staan te wachten.
Ze worden onderdeel van de nieuwe indeling van de schuur.
Dat geeft toch een goed gevoel.
Je gebruikt iets wat je al hebt en maakt er iets nieuws van. Een oude poort wordt ineens onderdeel van een compleet nieuw plan.
En hoewel er vandaag nog geen prachtig eindresultaat te bewonderen is, begint het beeld steeds duidelijker te worden.
Ik zie de aparte hokken inmiddels al voor me.
Straks staat alles netjes op zijn plek.
Straks is de schuur niet meer die ruimte waar van alles en nog wat staat en ligt.
Straks heeft alles een functie.
Maar voordat we zover zijn, moeten er nog behoorlijk wat zweetdruppels worden geproduceerd.
Het is pas dag één
Aan het einde van de dag kijk je dan toch even terug.
Wat hebben we eigenlijk gedaan?
Nou, de klusboodschappen zijn binnen.
Het plan is verder uitgewerkt.
De geul is aangepakt.
Een flinke hoeveelheid stenen, dakpannen en andere overblijfselen van het vorige tijdperk is verwijderd.
En misschien wel het belangrijkste: we zijn begonnen.
Dat klinkt soms simpel, maar een verbouwing begint uiteindelijk altijd met die eerste stap.
Vandaag was dat niet het timmeren van een hok.
Vandaag was dat het opruimen van wat jarenlang in de weg heeft gelegen.
En eerlijk gezegd voelt dat al als een behoorlijke overwinning.
Morgen weer verder
De schuur is nog lang niet klaar.
De hokken staan er nog niet.
De poorten hangen nog niet op hun definitieve plek.
En waarschijnlijk komen we tijdens de volgende stappen nog wel een paar verrassingen tegen. Bij een verbouwing is er tenslotte altijd wel ergens een extra uitdaging verstopt. Het zou bijna verdacht zijn als alles in één keer volgens plan ging.
Maar het begin is gemaakt.
De eerste rommel is eruit.
Het idee zit niet meer alleen in mijn hoofd, maar begint langzaam werkelijkheid te worden.
En dat is misschien wel het leukste gedeelte van zo'n project.
Je begint met een lege blik, een paar oude poorten en een schuur waarvan je denkt: hier moeten we iets mee.
En voor je het weet sta je tot je knieën in het werk, druipend van het zweet, stenen uit een geul te vissen en je af te vragen waar je in hemelsnaam aan begonnen bent.
Om vervolgens toch weer te denken:
Dit gaat mooi worden.
En dat is precies waarom we doorgaan.
Want als straks die hokken klaar zijn, de poorten op hun plek staan en de schuur eindelijk de indeling heeft die we voor ogen hadden, kijken we terug naar deze dag.
Dan zien we niet meer die stinkende geul vol stenen en oude dakpannen.
Dan zien we het begin.
Het moment waarop het idee werkelijkheid begon te worden.
En tot die tijd?
Gewoon doorpakken.
Schep in de hand, zweet op het voorhoofd en gaan.
De schuurverbouwing is officieel begonnen. 🔨💪
Reacties