Van 100 hondenwandelingen naar één wandeling die ik nu het meeste mis
De verbouwing bracht een oude herinnering terug
Nu ik volop bezig ben met de verbouwing van de schuur, merk ik dat mijn gedachten soms onverwacht een andere kant op gaan. Tussen het stof, de planken, het gereedschap en de dozen door denk ik terug aan een periode waarin mijn dagen er totaal anders uitzagen.
Een tijd waarin mijn wekker vroeg ging, mijn auto al klaarstond en tientallen honden op mij wachtten.
Mijn hondenuitlaatservice.
Gemiddeld honderd wandelingen per week. Verschillende honden die iedere dag meegingen. Een agenda die voortdurend in beweging was en een werkdag waarin geen enkele dag precies verliep zoals gepland.
Als ik er nu aan terugdenk, vraag ik me soms af hoe ik het allemaal voor elkaar kreeg.
En toch...
Wat ik vooral voel, is heimwee.
Niet naar de kilometers.
Niet naar de telefoontjes.
Niet naar het voortdurend schuiven met de planning.
Maar naar het bos.
Naar de honden.
Naar dat bijzondere moment waarop je met een grote groep honden door de Brouwerskolk loopt en de rest van de wereld even niet bestaat.
De dag begon vroeg
Mijn ochtend begon meestal volgens een vast ritueel.
Opstaan, douchen, eten en vervolgens de mail controleren.
Dat laatste was belangrijk. Waren er afmeldingen? Was er iemand ziek? Was er een hond bijgekomen? Moest ik ergens rekening mee houden?
De planning kon binnen een paar minuten veranderen.
Als alles klopte, pakte ik eten en drinken voor onderweg, trok mijn jas aan en ging op pad.
Rond half acht vertrok ik.
De eerste honden moesten worden opgehaald en de route begon in Amsterdam. Daarna ging het richting Badhoevedorp, Heemstede en Haarlem. Uiteindelijk was de bestemming de Brouwerskolk.
Mijn doel was om daar tussen half tien en tien uur aan te komen.
Maar een hondenuitlaatservice is geen Zwitsers spoorboekje.
Er waren altijd mensen die stonden te wachten.
Soms stonden er bij aankomst al meerdere baasjes klaar. Hun hond kon dan meteen aansluiten bij de groep.
En daar gingen we.
Een uur wandelen was eigenlijk het minimum. Vaak werd het langer.
Want als je eenmaal in het bos loopt, is tijd een merkwaardig begrip.
Honderd wandelingen, maar geen dag hetzelfde
Met zoveel honden zou je misschien denken dat het werk vooral draaide om wandelen.
Dat was natuurlijk een groot onderdeel ervan.
Maar minstens zo belangrijk was organiseren.
Wie gaat mee?
Wie moet thuisblijven?
Welke hond moet wanneer worden opgehaald?
Wie heeft een dierenartsafspraak?
Wie is ziek?
Wie is terug van vakantie?
Wie moet juist eerder naar huis?
En ondertussen reed ik van adres naar adres.
De auto was mijn kantoor, wachtruimte, opslagplaats en vervoermiddel in één.
Kilometers maakten onderdeel uit van de dagelijkse routine.
Veel kilometers.
Soms meer dan 150 kilometer op één dag.
Als ik 's avonds de kilometerstand noteerde, dacht ik weleens: waar ben ik vandaag eigenlijk allemaal geweest?
Het antwoord was meestal: overal.
Dan weer alle honden naar huis
Na de eerste wandeling begon de volgende klus.
Alle honden moesten weer naar huis.
Een voor een bracht ik ze terug.
Daarna was het tijd om zelf even naar huis te gaan.
De inwendige mens moest tenslotte ook worden versterkt.
Rond half één was ik meestal weer thuis.
Even eten.
Even ademhalen.
En dan begon ronde twee.
Want de middag had opnieuw zijn eigen groep honden.
En daar ging de planning alweer
Alle honden ophalen.
Opnieuw richting Brouwerskolk.
En deze keer wachtte er gelukkig niemand op me.
Pff.
Dat klinkt misschien vreemd, maar dat waren soms de mooiste momenten van de dag.
Geen baasjes die stonden te wachten.
Geen hond die tussendoor naar de dierenarts moest.
Geen telefoontjes.
Geen wijzigingen.
Gewoon mijn eigen honden.
Mijn groep.
Mijn route.
Ik kon wandelen.
Niet werken.
Wandelen.
Dat verschil voelde je.
Ik kende de honden door en door. Ik wist welke hond voorop liep, welke achteraan bleef hangen en welke onderweg altijd iets interessants dacht te ruiken.
Ik wist welke honden elkaar nodig hadden en welke honden vooral heel goed waren in doen alsof ze niet luisterden.
En terwijl zij hun eigen hondenleven leefden, liep ik ertussen.
Dat was vrijheid.
Totdat de telefoon ging
Natuurlijk bleef die telefoon nooit lang stil.
Juist op het moment dat alles rustig was, gebeurde het.
Mijn telefoon ging.
Ik nam op.
"Vreemd... is mijn hond bij jou?"
Ja.
Die zat inderdaad in de auto.
"Maar hij heeft vandaag een afspraak bij de dierenarts. Kun je hem thuisbrengen?"
Daar ging mijn prachtige rustige route.
De planning werd uit elkaar getrokken en opnieuw in elkaar gezet.
Een hond moest naar huis.
Een andere route moest worden gereden.
De groep moest worden aangepast.
En uiteindelijk kwam ik alsnog weer uit waar ik moest zijn.
Dat was de werkelijkheid van een hondenuitlaatservice.
Je kon een fantastische planning maken, maar de honden hadden daar nog nooit van gehoord.
De dag eindigde pas als alles klaar was
Na de middagronde werden alle honden weer thuisgebracht.
Daarna ging ik zelf naar huis.
Eten.
De agenda voor de volgende dag controleren.
Kijken welke honden meegingen.
Welke adressen op de route stonden.
Welke bijzonderheden er waren.
En natuurlijk de auto.
Alles controleren.
Want morgen begon het circus opnieuw.
Als laatste noteerde ik de kilometerstand.
Meer dan 150 kilometer.
Weer.
Je zou denken dat zo'n dag vooral vermoeiend was.
En dat was hij ook.
Maar tegelijkertijd was er iets bijzonders aan.
Ik had de hele dag buiten gelopen.
Ik was in beweging geweest.
Ik had honden om me heen gehad.
En bijna iedere dag gebeurde er wel iets waardoor je 's avonds een verhaal te vertellen had.
Wat ik nu het meeste mis
Nu ik bezig ben met de verbouwing van de schuur, merk ik hoe sterk die herinneringen nog steeds zijn.
Het zijn niet de grote gebeurtenissen die als eerste terugkomen.
Het zijn juist de kleine dingen.
Het geluid van honden die enthousiast worden zodra ze doorhebben dat we gaan wandelen.
De eerste hond die wordt opgehaald.
De auto die steeds voller raakt.
Het gerommel onderweg.
Het moment waarop je eindelijk de Brouwerskolk binnenrijdt.
En dan uitstappen.
De riemen los.
De honden vooruit.
Het bos in.
Daar liep ik dan, met mijn groep honden.
Soms druk, soms chaotisch, soms was het één grote georganiseerde hondenstorm.
Maar altijd buiten.
Altijd onderweg.
En altijd met een doel.
Het bos had zijn eigen ritme
Achteraf begrijp ik misschien pas goed wat die wandelingen voor mij betekenden.
Het bos had een eigen ritme.
Je liep.
Je keek.
Je luisterde.
Je wachtte.
Je corrigeerde een hond.
Je riep er eentje terug.
Je lachte om een hond die weer eens iets had gevonden waarvan hij dacht dat het het belangrijkste voorwerp op aarde was.
En ondertussen verstreek de tijd.
Geen scherm.
Geen vergaderingen.
Geen kantoor.
Geen vier muren.
Alleen bomen, paden, honden en frisse lucht.
Het was werk, absoluut.
Maar het was ook een manier van leven.
Van honderd wandelingen naar één herinnering
Als iemand mij vroeger had verteld dat ik later vooral die wandelingen zou missen, had ik dat waarschijnlijk vreemd gevonden.
Ik zou hebben gedacht aan de lange dagen.
Aan de kilometers.
Aan het plannen.
Aan het steeds weer aanpassen van de route.
Aan de verantwoordelijkheid voor al die honden.
Maar nu ik erop terugkijk, blijft vooral één gevoel hangen.
Ik mis het.
Ik mis het om met een groep honden door het bos te lopen.
Ik mis de Brouwerskolk.
Ik mis het moment waarop je na alle drukte eindelijk gewoon kunt wandelen.
Misschien is dat wel het vreemde aan herinneringen.
Toen je midden in zo'n leven zat, zag je vooral wat er allemaal nog moest gebeuren.
Pas later zie je wat je eigenlijk had.
De stilte tussen alle hectiek
Mijn werkdag bestond uit beweging.
Auto in.
Auto uit.
Honden ophalen.
Honden wegbrengen.
Telefoon.
Route aanpassen.
Kilometers maken.
Agenda controleren.
En de volgende ochtend weer opnieuw.
Maar midden in al die hectiek zat een soort stilte.
Die ontstond zodra ik met de honden het bos in liep.
Daar hoefde niets.
Daar hoefde niemand iets van mij.
De honden wilden maar één ding: lopen, snuffelen, rennen en de wereld ontdekken.
En ik liep mee.
Misschien was dat uiteindelijk het mooiste onderdeel van mijn werk.
Niet de honderd wandelingen.
Niet de 150 kilometer.
Niet de volle agenda.
Maar die ene wandeling waarop alles even vanzelf ging.
Misschien is dat wat ik werkelijk mis
De verbouwing van de schuur gaat door.
Er moet nog genoeg gebeuren.
Planken worden verplaatst, spullen krijgen een nieuwe plek en er wordt gewerkt aan iets nieuws.
Maar ergens tussen al die werkzaamheden door denk ik terug aan vroeger.
Aan de honden.
Aan de routes.
Aan de Brouwerskolk.
Aan die enorme groep honden die achter mij aan het bos in trok.
En dan realiseer ik me dat ik niet zozeer mijn oude werk mis.
Ik mis het gevoel.
Het gevoel van buiten zijn.
Van bewegen.
Van verantwoordelijkheid dragen voor een groep dieren die je vertrouwden.
Van het bos dat iedere dag hetzelfde leek, maar nooit werkelijk hetzelfde was.
Van een werkdag waarop je soms meer dan 150 kilometer reed om uiteindelijk het liefst maar één ding te willen:
nog een stukje wandelen.
Dat is wat ik nu het meeste mis.
Niet de auto.
Niet de kilometers.
Niet de agenda.
Maar het bos.
En de honden die naast me liepen.
Reacties