Dag 2 van de verbouwing: code rood en een hoofd vol plannen
De ochtend meldt zich luid en duidelijk
Dag 2 van de verbouwing.
Je wordt wakker en sommige delen van je lichaam lijken een officiële klacht te willen indienen. Ze hebben zoiets van: nu al? Kunnen we niet eerst even rustig aan doen?
In je hoofd ben je ondertussen nog steeds achttien. Daar is het allemaal heel eenvoudig. Even aanpakken, even tillen, even opruimen. Een klusje van niks.
De werkelijkheid heeft inmiddels subtiel laten weten dat die theorie enigszins achterhaald is.
Maar goed, opstaan dus.
Douchen op topsnelheid
Eerst een douche. Maximaal vijf minuten, want ook tijdens een verbouwing houden we rekening met de waterrekening en de planeet. Vijf minuten is tenslotte ruim voldoende om jezelf weer enigszins als mens te herkennen.
Daarna: aan de slag.
Vandaag moet er eerst een beetje orde in de chaos komen. En dat klinkt eenvoudiger dan het is. Een verbouwing heeft namelijk een wonderlijke eigenschap: je ruimt één ding op en plotseling lijken er drie andere dingen te zijn verschenen.
Het huis is inmiddels een soort levend schaakbord geworden. Alleen zijn de stukken dozen, gereedschap, spullen en alles waarvan je gisteren nog dacht: dat leg ik hier maar even neer.
Dat "even" blijkt, zoals zo vaak, een zeer rekbaar begrip.
Code rood in de lucht
Alsof de verbouwing zelf nog niet genoeg uitdaging biedt, is voor vandaag code rood afgegeven vanwege de verwachte extreme temperaturen.
Het zou richting de vijftig graden kunnen gaan in de zon.
Gelukkig sta ik in de schuur. Dat scheelt aanzienlijk. Al heeft een schuur natuurlijk geen magische klimaatinstallatie die zegt: Welkom, hier eindigt de hittegolf.
De temperatuur zal zich ongetwijfeld naar binnen weten te werken.
Dus wordt het vandaag een kwestie van verstandig werken, af en toe pauzeren en vooral niet doen alsof je lichaam nog steeds beschikt over de fabrieksinstellingen van achttienjarige leeftijd.
Het hoofd wil namelijk nog altijd tempo maken.
Het lichaam heeft inmiddels een eigen ondernemingsraad.
Plannen die vannacht al begonnen
Grappig genoeg had ik vannacht blijkbaar al met de verbouwing te maken.
Ik heb gedroomd dat ik aan het opruimen was. In die droom keek ik om me heen en bekeek ik hoe het ervoor stond. Alsof mijn hoofd alvast een inspectieronde uitvoerde terwijl de rest van mij lag te slapen.
Daarna heb ik geen actieve herinnering meer aan de droom.
Maar ergens vind ik het wel mooi.
Blijkbaar draait de verbouwing inmiddels op meerdere lagen tegelijk. Overdag met mijn handen, 's avonds met mijn hoofd en 's nachts kennelijk met een ongevraagd intern bouwteam.
En nu weer verder
Ik heb inmiddels een aantal dingen in mijn hoofd die ik vandaag wil gaan doen. Eerst orde scheppen, dan kijken wat de volgende stap wordt.
Geen grootse beloften. Geen heroïsche sprint naar de finish.
Gewoon stap voor stap.
Want een verbouwing is uiteindelijk geen wedstrijd tegen de klok. Het is een tamelijk langdurige onderhandeling met stof, spullen, gereedschap, vermoeidheid en de verrassende hoeveelheid werk die achter ieder klein klusje blijkt te zitten.
Dag 2 is begonnen.
De douche is geweest.
De chaos wacht.
De schuur staat klaar.
En ik ga weer beginnen.
Wordt vervolgd. Ik houd jullie op de hoogte.
Reacties