Hoofdstuk II
Drie maanden oud
Er zijn weken waarin een hond vooral groeit.
En er zijn weken waarin je ineens merkt dat de wereld om je heen veranderd is.
Voor mij gebeurde dat ergens tussen de geur van nat gras, de lange wandelingen over de velden en de vele uren die ik tussen mijn drie grote huisgenoten doorbracht.
Ik ben nu drie maanden oud.
Acht weken geleden reed ik voor het eerst naar Montcourt.
Toen was alles nieuw.
De geuren.
De geluiden.
De tuin.
De velden.
En vooral de drie Border Collies die mij nieuwsgierig aankeken alsof ze zich afvroegen wat voor klein wezentje er nu weer bij hun roedel was gekomen.
Nu is Montcourt niet meer nieuw.
Nu herken ik de geluiden van het huis.
Ik weet welke deuren opengaan.
Ik weet wanneer mijn baasjes naar buiten gaan.
Ik weet waar de andere honden zijn, zelfs wanneer ik ze niet kan zien.
En wanneer de voordeur opengaat en de geur van buiten naar binnen stroomt, weet ik precies wat dat betekent.
Er komt weer een avontuur.
Een lichaam dat niet helemaal meewerkt
Er is alleen één probleem.
Mijn lichaam lijkt zelf nog niet helemaal te weten hoe het een volwassen Border Collie moet worden.
De ene week zijn mijn voorpoten het belangrijkst.
De volgende week lijken mijn achterpoten ineens besloten te hebben dat ze als eerste groot willen worden.
Op dit moment hebben mijn achterpoten gewonnen.
Ze zijn langer dan mijn voorpoten.
Daardoor loop ik soms een beetje vreemd door de tuin.
Mijn achterhand lijkt haast vooruit te willen terwijl mijn voorpoten nog rustig proberen bij te blijven.
Het is soms een raar gezicht.
Mijn baasjes kijken ernaar en moeten lachen.
Ik trek me er maar weinig van aan.
Ik heb inmiddels ontdekt dat groeien blijkbaar niet altijd netjes en gelijkmatig gaat.
Soms groei je eerst aan de achterkant.
Dan weer aan de voorkant.
En ondertussen probeer je gewoon vier poten tegelijk onder je lichaam te houden.
Gelukkig duurt zo'n vreemde groeifase nooit eeuwig.
Na een tijdje lijkt mijn lichaam zichzelf weer gevonden te hebben.
Tot de volgende groeispurt zich aandient.
Dingen die vroeger groot waren
Ook andere dingen die in het begin moeilijk waren, worden steeds gemakkelijker.
Neem bijvoorbeeld het water.
Toen ik hier net kwam, waren sommige waterbakken nog een hele onderneming.
Ik was klein.
De bakken waren groot.
En mijn pootjes waren nog niet lang genoeg om overal even gemakkelijk bij te kunnen.
Daarom stond er voor mij een klein bakje water op de grond.
Een speciaal plekje waar ik zonder moeite mijn dorst kon lessen.
Maar inmiddels heb ik dat bakje niet meer nodig.
Ik kan nu gewoon naar de andere bakken lopen.
Mijn hoofd naar beneden.
Mijn tong in het water.
En drinken maar.
Het lijkt misschien maar een klein verschil.
Maar voor mij betekent het dat er steeds minder dingen zijn die speciaal voor de kleine Misty moeten worden aangepast.
Ik kan steeds meer zelf.
En ergens voelt dat best goed.
Daiko en ik
Terwijl ik groter word, verandert ook mijn relatie met de andere honden.
Daiko begint steeds meer mijn speelmaatje te worden.
Hij is nieuwsgierig en heeft een soort energie waar ik gemakkelijk in mee kan gaan.
Soms begint het heel rustig.
Een blik.
Een kleine beweging.
Een stap naar voren.
En dan ineens rennen we.
Door het gras.
Langs elkaar heen.
Achter elkaar aan.
Soms lijkt het alsof we allebei vergeten waarom we eigenlijk begonnen zijn met rennen.
Dat maakt ook niet uit.
We zijn Border Collies.
Een reden om te bewegen hebben we niet altijd nodig.
De tuin is groot genoeg.
Het gras ligt er uitnodigend bij.
En als je drie maanden oud bent, voelt iedere hoek van de wereld nog alsof daar iets nieuws te ontdekken valt.
Daiko begrijpt dat.
Hij hoeft mij niet uit te leggen dat het tijd is om te spelen.
Hij doet gewoon mee.
Zorro en het eeuwige speeltje
Met Zorro ligt het iets anders.
Zorro heeft namelijk speeltjes.
En Zorro is ervan overtuigd dat die speeltjes van hem zijn.
Ik ben daar nog niet helemaal van overtuigd.
Wanneer hij ergens met een speeltje ligt, houd ik hem vanuit mijn ooghoek in de gaten.
Ik weet inmiddels precies hoe zo'n moment verloopt.
Zorro ligt rustig.
Het speeltje tussen zijn tanden.
Zijn aandacht bij het speelgoed.
En ik?
Ik kom langzaam dichterbij.
Niet te snel.
Ik wil hem niet waarschuwen.
Dan kijk ik naar het speeltje.
Daarna naar Zorro.
En uiteindelijk naar zijn achterpoot.
Dat is meestal het zwakke punt.
Ik bijt zachtjes in zijn achterpoot.
Zorro kijkt om.
Voor een kort moment is zijn aandacht niet meer bij het speeltje.
En precies op dat moment laat hij het los.
Dat is mijn kans.
Ik pak het speeltje en ren weg.
Achter mij hoor ik Zorro waarschijnlijk denken dat dit niet helemaal de bedoeling was.
Maar ik heb het speeltje inmiddels.
En wat eenmaal in mijn bek zit, is natuurlijk een stuk moeilijker terug te krijgen.
Het is een systeem dat verrassend goed werkt.
Voor mij dan.
Gaia
En dan is er Gaia.
Gaia is anders.
Zij heeft duidelijk al heel wat meer levenservaring dan ik.
Ze heeft niet altijd behoefte aan mijn enthousiasme.
Waar Daiko gemakkelijk meegaat in een spelletje en Zorro zich laat verleiden tot een achtervolging, kan Gaia soms alleen maar naar mij kijken.
Zo'n blik waarbij ik onmiddellijk weet dat ik misschien iets te dichtbij ben gekomen.
En als ik vervolgens toch besluit door te gaan...
dan volgt er een grom.
Hoe zal ik het netjes zeggen?
Gaia is niet de vrolijkste van ons vieren.
Ze heeft haar eigen regels.
En ze verwacht van mij dat ik die leer.
Dat doe ik dan ook.
Langzaam begin ik haar beter te begrijpen.
Een grom betekent niet dat ze mij niet aardig vindt.
Het betekent dat ik moet luisteren.
Dat ik even afstand moet nemen.
Dat ik haar ruimte moet geven.
Voor een jonge hond als ik is dat misschien wel één van de belangrijkste dingen die ik leer.
Niet iedereen wil altijd spelen.
Niet iedere beweging is een uitnodiging.
En soms is het verstandig om gewoon even rustig naast iemand te liggen.
Zelfs als je eigenlijk liever zou willen rennen.
Een roedel leer je niet in één dag kennen
Toen ik hier aankwam, zag ik drie honden.
Nu zie ik drie verschillende karakters.
Gaia, die rustig haar eigen grenzen bewaakt.
Daiko, die steeds meer mijn speelmaatje wordt.
En Zorro, die nog altijd niet helemaal begrijpt dat speelgoed soms een verrassend tijdelijk bezit kan zijn.
En ergens tussen hen in groei ik op.
Ik leer hun geluiden herkennen.
Hun bewegingen lezen.
Ik leer wanneer ik kan spelen en wanneer ik beter even kan wachten.
Ik leer dat een roedel niet betekent dat iedereen hetzelfde doet.
Het betekent dat je elkaar leert begrijpen.
Misschien is dat wel het mooiste van de afgelopen maand.
Ik ben niet alleen groter geworden.
Ik ben onderdeel geworden van hun wereld.
Montcourt voelt anders
Ook de omgeving begint anders te voelen.
In het begin was iedere wandeling een verzameling van nieuwe geuren.
Nu herken ik sommige plekken.
De geur van het gras.
De aarde na een regenbui.
De bosrand.
De wind die over de velden komt en allerlei verhalen met zich meebrengt.
Ik weet nog steeds niet waar iedere geur vandaan komt.
Maar ik weet inmiddels dat er altijd iets te ontdekken valt.
Mijn neus gaat naar de grond.
Mijn oren draaien naar ieder geluid.
Mijn ogen volgen de bewegingen van de andere honden.
En mijn poten...
die doen meestal gewoon wat ze zelf willen.
Vooral wanneer mijn achterpoten weer besloten hebben dat ze een stukje langer moeten worden.
Drie maanden
Drie maanden.
Het klinkt klein.
En dat ben ik ook nog.
Maar wanneer ik 's avonds rustig in huis lig en de dag langzaam stiller wordt, merk ik dat er in korte tijd veel is veranderd.
Ik ben niet meer het kleine hondje dat voor het eerst uit de auto stapte.
De waterbak op de grond heb ik niet meer nodig.
De tuin voelt steeds meer als mijn eigen wereld.
Daiko wordt mijn speelmaatje.
Zorro moet zijn speeltjes steeds beter leren verdedigen.
En Gaia leert mij, soms met een grom, dat ook een jonge Border Collie niet overal zomaar mee wegkomt.
Ik leer.
Iedere dag opnieuw.
Soms met mijn neus.
Soms met mijn oren.
Soms met mijn poten.
En soms gewoon door een paar seconden stil te zitten en te kijken naar de drie honden die hier al waren voordat ik kwam.
Ik weet nog niet hoe groot ik uiteindelijk zal worden.
Ik weet ook nog niet welke avonturen hier allemaal op mij wachten.
Maar ik weet inmiddels wel iets wat ik acht weken geleden nog niet wist.
Dit is niet langer de plek waar ik naartoe ben verhuisd.
Dit is de plek waar ik woon.
Mijn tuin.
Mijn velden.
Mijn mensen.
Mijn roedel.
Mijn Montcourt.
En terwijl de avond over het huis valt en ik mijn kop neerleg na alweer een dag vol nieuwe ontdekkingen, weet ik dat er morgen opnieuw iets zal gebeuren.
Misschien groeien mijn poten weer een stukje.
Misschien ontdek ik een nieuwe geur.
Misschien wordt Daiko opnieuw mijn speelmaatje.
Misschien heeft Zorro een speeltje dat ik absoluut moet hebben.
En misschien kijkt Gaia mij morgen weer aan met diezelfde blik die zegt dat ik haar vooral niet moet lastigvallen.
Ik weet het niet.
Maar ik weet wel dat ik er klaar voor ben.
Want ik ben Misty.
Drie maanden oud.
En mijn verhaal in Montcourt is nog maar net begonnen.
Reacties