Montcourt op donderdag: regen, boerenwerk en een autoherstel

Donderdag in Montcourt: tussen buien, boerenwerk en herinneringen

Een donderdag met alle kanten van Frankrijk

Het is donderdag 27 augustus, en wie vandaag vanuit Montcourt naar de lucht kijkt, krijgt bepaald geen eenduidig verhaal voorgeschoteld. De vooruitzichten voor de komende dagen zijn behoorlijk verschillend. Dan verschijnt er weer een vriendelijk zonnetje in de voorspelling, vervolgens wordt er regen aangekondigd en even later schuiven de verwachtingen op naar stevige onweersbuien. Het Franse weer lijkt daarmee verdacht veel op dat van Nederland: de meteorologen doen hun best, de kaarten worden nauwkeurig bestudeerd, de voorspellingen worden uitgesproken en vervolgens trekt het weer zich er vooral weinig van aan.

Wij zijn inmiddels wel wat gewend.

Je kunt hier 's morgens naar de weersverwachting kijken en denken dat je een prachtige dag tegemoet gaat. Een paar uur later zie je donkere wolken aan de horizon verschijnen en vraag je je af of je de tuin nog wel moet gaan sproeien. Vaak is het een kwestie van afwachten. De buien lijken hun eigen route te kiezen en trekken soms precies om een dorp heen.

Ook vandaag was dat weer goed te merken.

De buien trekken om ons heen

Tijdens onze ritten door de omgeving hebben we inmiddels een soort ongeschreven kennis opgebouwd. Als er een stevige bui aankomt, lijkt het vaak alsof Montcourt precies op de grens ligt van waar het wel en niet gaat regenen. Meestal valt de regen aan de linkerkant van het dorp, maar het gebeurt net zo gemakkelijk dat de bui aan de rechterkant voorbijtrekt.

Wij vliegen er dan als het ware tussendoor.

De ene keer rijden we door een landschap waar de weg nog helemaal droog is, terwijl je een paar honderd meter verderop ziet dat het stevig heeft geregend. Een donkere wolkenmassa hangt boven de velden, de bomen bewegen in de wind en ergens verderop valt een gordijn van regen naar beneden. Je rijdt ernaartoe, wacht even af en voor je het weet is de bui alweer voorbij.

Dat maakt het weer hier ook wel bijzonder. Het is niet altijd voorspelbaar, maar juist daardoor blijft het interessant. Je kijkt vaker naar de lucht dan naar de kalender.

En soms is dat de beste weersvoorspelling die je hebt.

De boeren zijn vroeg begonnen

Vandaag waren de boeren in ieder geval niet van plan om zich door de weersverwachtingen te laten tegenhouden. Al vroeg waren ze druk in de weer op het land. Er werd met gier gereden en gespoten, en wie een beetje gevoel voor timing heeft, weet dat daar behoorlijk wat werk in gaat zitten.

Ze begonnen vroeg en gingen laat door.

Vanaf de weg was goed te zien hoeveel beweging er op en rond de velden was. Machines reden af en aan en de boeren waren duidelijk bezig om hun werkzaamheden af te krijgen. Het platteland heeft zijn eigen ritme. Daar wordt niet gewacht tot de omstandigheden perfect zijn. Als het land bewerkt moet worden en het moment is daar, dan moet het gebeuren.

Dat hoort bij het leven hier.

Tijdens een van de ritten bleek overigens dat niet alles vlekkeloos was verlopen. Een klep van een wagen was blijkbaar niet helemaal goed dicht geweest. Het resultaat daarvan liet zich vrij gemakkelijk raden: een deel van de straat lag eveneens onder.

Tja.

Daar kun je dan moeilijk een groot drama van maken. Een flinke regenbui eroverheen en uiteindelijk is het weer weg. De natuur ruimt soms haar eigen rommel op, al is het in dit geval misschien een wat bijzondere samenwerking tussen boerenwerk en hemelwater.

Een klus waar ik behoorlijk tegenop zag

Naast het wisselende weer en het drukke boerenleven had ik vandaag zelf nog een klus op het programma staan. Een klus aan de auto waar ik eerlijk gezegd behoorlijk tegenop zag.

Er moest een nieuwe schakelaar in de auto worden gezet.

Op papier klinkt dat misschien als een overzichtelijke klus. Even iets losmaken, oude schakelaar eruit, nieuwe erin en klaar. Maar iedereen die wel eens aan een auto heeft gesleuteld, weet dat een klus zelden precies zo verloopt als je vooraf in gedachten hebt.

Voordat ik eraan begon, had ik dan ook steeds wel iets anders dat eerst nog gedaan kon worden.

Dat is een merkwaardig verschijnsel bij klussen waar je tegenaan hikt. Plotseling wordt het opruimen van iets wat normaal gesproken rustig kan wachten opeens een buitengewoon belangrijke taak. Er is altijd wel iets dat eerst moet gebeuren. Nog even dit, nog even dat, en misschien kan de klus morgen ook nog.

Maar uiteindelijk moest de schakelaar er toch aan geloven.

Uit elkaar, vervangen en weer dicht

Toen ik eenmaal begon, viel het gelukkig allemaal mee.

Het uit elkaar halen van het betreffende gedeelte van de auto verliep zonder grote problemen. De oude schakelaar kon eruit en de nieuwe kon op zijn plaats worden gezet. Vervolgens kwam het moment waar ik vooraf misschien nog het meest tegenop had gezien: alles weer netjes in elkaar zetten.

Ook dat ging verrassend goed.

Geen onderdelen die plotseling overbleven. Geen schroef waarvan je je afvraagt waar die vandaan kwam. Geen onderdeel dat weigert terug te gaan naar de plek waar het vandaan kwam. Gewoon stap voor stap weer monteren.

En toen kwam het mooiste moment van de hele klus: testen.

Hij deed het weer.

Daar kun je dan toch even tevreden van worden. Niet omdat het de grootste technische prestatie uit de geschiedenis van de automobiel is, maar omdat je vooraf tegen de klus had opgezien en hij uiteindelijk veel gemakkelijker bleek dan verwacht.

Misschien is dat met veel dingen zo.

In je hoofd kan een klus groeien tot een enorme berg. Zodra je begint, blijkt het soms gewoon een heuveltje te zijn.

Een datum die herinneringen oproept

En dan is het vandaag ineens 27 augustus.

Dat is voor ons geen gewone datum.

Morgen, 28 augustus, is het precies een jaar geleden dat we uit Nederland vertrokken richting Frankrijk. Een jaar alweer. Als je terugkijkt, lijkt het soms alsof die dag nog maar kort geleden was. Tegelijkertijd voelt het alsof er in dat ene jaar ontzettend veel is gebeurd.

Een jaar geleden stapten we in de auto met onze spullen, onze verwachtingen en natuurlijk ook de nodige onzekerheden. Een beslissing als deze neem je niet zomaar. Je laat een vertrouwde omgeving achter en begint ergens anders opnieuw. Niet alleen op een andere plek, maar ook met een ander ritme, andere gewoontes en een andere manier van leven.

En toch is er één ding dat voor mij heel duidelijk is gebleven.

Van die beslissing heb ik nooit spijt gehad.

Frankrijk werd steeds meer thuis

Dat is misschien wel de mooiste conclusie die je na een jaar kunt trekken.

Frankrijk is niet meer alleen het land waar we naartoe zijn verhuisd. Het is de plek geworden waar de dagen zich afspelen. Waar we de lucht bekijken om te weten of we droog thuiskomen. Waar we inmiddels weten dat een onweersbui zomaar links of rechts van het dorp kan passeren. Waar boeren vroeg beginnen en lang doorgaan. Waar een straat na een ongelukje met een klep even onder de gier kan liggen en een regenbui vervolgens als een natuurlijke schoonmaakploeg voorbij komt.

Het zijn juist die kleine, gewone gebeurtenissen die een plek tot thuis maken.

Niet alleen de mooie dagen.

Ook de regenachtige.

Niet alleen de rustige momenten.

Ook het lawaai van landbouwmachines in de verte.

Niet alleen de grote gebeurtenissen.

Maar ook een donderdag waarop je een schakelaar in je auto vervangt en ontdekt dat de klus waar je zo tegenop zag uiteindelijk reuze meeviel.

 Twee jaar geleden

En dan is het vandaag ineens 27 augustus. Morgen, 28 augustus, is het precies twee jaar geleden dat we Nederland achter ons lieten en naar Frankrijk vertrokken.

Twee jaar.

Als je het zo opschrijft, lijkt het bijna ongelooflijk. Op 28 augustus 2024 stapten we in Nederland in de auto, met onze spullen, onze plannen en natuurlijk ook de nodige spanning. We wisten dat we een grote beslissing hadden genomen. We verlieten Nederland en begonnen aan een nieuw leven in Frankrijk.

En als ik nu, twee jaar later, terugkijk, kan ik maar één ding zeggen: van die beslissing heb ik nog altijd geen moment spijt gehad.

Frankrijk is in die twee jaar steeds meer ons thuis geworden. Niet alleen vanwege de mooie landschappen of het Franse leven, maar juist door de alledaagse dingen. De buien die links of rechts van het dorp vallen. De boeren die van vroeg in de ochtend tot laat in de avond op het land bezig zijn. Een straat waar na een ongelukkig gesloten klep wat gier ligt en waarvan je weet dat een flinke regenbui het probleem uiteindelijk wel oplost.

En zelfs een auto die uit elkaar moet omdat er een nieuwe schakelaar in moet.

Het zijn allemaal kleine stukjes van het leven hier geworden.

Twee jaar geleden begonnen we aan een nieuw hoofdstuk. Inmiddels zijn er heel wat bladzijden bij gekomen. Sommige waren zonnig, andere nat, sommige stonden vol werk en andere waren juist rustig. Maar het boek zelf hebben we nooit willen dichtklappen.

Integendeel.

We wonen hier, we leven hier en we kijken vooruit.

Wat het weer de komende dagen gaat doen, weten we eigenlijk niet. De meteorologen kunnen voorspellen wat ze willen, maar hier hebben de wolken soms hun eigen agenda. Misschien krijgen we zon, misschien regen en misschien trekt er ergens een flinke onweersbui langs.

Wij zien het wel.

Want als de afgelopen twee jaar ons iets hebben geleerd, is het dat je niet alles hoeft te voorspellen om te weten dat je de juiste keuze hebt gemaakt.

Op 28 augustus 2024 vertrokken we uit Nederland. Twee jaar later zitten we in Montcourt en voelt Frankrijk als thuis. En van die beslissing hebben we nooit spijt gehad.