Wonen in Frankrijk: Verhalen uit Montcourt op het Platteland

De zon hing al hoog boven de velden van Frankrijk toen we de moestuin water begonnen te geven. De slang lag uitgerold tussen de bedden vol groenten, gevoed door het koele water uit de oude put. Het was een eenvoudig werk: de slang neerleggen, wachten tot de aarde donker en vochtig werd, dan weer oppakken en een paar meter verder verplaatsen. Steeds opnieuw, zodat elk stukje grond kreeg wat het nodig had. Langzaam veranderde de droge, stoffige bodem in donkere plekken die de geur van natte aarde afgaven. Die geur die meteen herinneringen oproept aan groei, aan leven, aan de belofte van een goede oogst. Terwijl ik bezig was, viel me ineens iets op. Uit het niets verschenen zwaluwen. Eerst één of twee. Daarna tien. Daarna tientallen tegelijk. Ze schoten als kleine pijlen door de warme lucht, maakten een scherpe bocht en landden heel even op de plekken waar het water de aarde zacht had gemaakt. Nauwelijks raakten hun pootjes de grond. Met een snavel vol natte klei vlogen ze alweer weg. Het...

Onder de parasol hangt de middag stil. De thermometer tikt de dertig graden aan en voor het eerst in lange tijd is er eigenlijk niets dat nú moet. Geen afspraak, geen deadline, geen telefoontje dat wacht. Gewoon even niets. Toch voelt dat vreemd. Alsof niets doen tegen mijn natuur ingaat. Misschien is het de opvoeding, waarin stilzitten al snel werd gezien als tijdverlies. Misschien zijn het de jaren van werken, plannen, oplossen en vooruitdenken. Mijn lichaam zit in de schaduw, maar mijn hoofd maakt ondertussen lijstjes. Wat er nog moet gebeuren. Wat niet vergeten mag worden. Wat morgen misschien beter uitkomt. In de verte laat een vogel zich horen. Niet luid, niet nadrukkelijk. Gewoon een enkel geluid dat door de warme lucht draagt. Even later volgt het diepe gebrom van een straaljager hoog aan de hemel. Het geluid zwelt aan, vult de stilte en trekt dan langzaam weg, totdat het oplost aan de horizon. Alsof iemand het volume van de wereld terugdraait. De rust keert terug. De vogels ne...

De zon hing warm boven de boomgaard en liet het licht glanzen op de dieprode kersen die zwaar aan de takken hingen. Tussen de rijen bomen stond ik te plukken, langzaam en zonder haast. Af en toe schoof een blad langs mijn arm, terwijl de geur van rijp fruit zich mengde met die van gras en warme aarde. Overal om mij heen klonk het zachte leven van een zomerdag: het kwetteren van vogels in de bomen, het onafgebroken getjilp van mussen en ergens, verscholen tussen het groen, het schrille geluid van een krekel. Het was zo'n moment waarop de tijd even leek stil te staan. Met een gevulde hand kersen keek ik op naar de lucht boven de boomgaard. Nog voordat ik iets zag, hoorde ik het. In de verte klonk een dof gerommel dat snel aanzwol. Het geluid sneed door de rust van de middag. De vogels verstomden bijna onmiddellijk, alsof ook zij luisterden. Even later verschenen de straaljagers aan de horizon. Ze kwamen snel dichterbij. Laag. Ontzettend laag. Voor een ogenblik leek het alsof je ...