De nacht waarin de honden het onweer eerder zagen

Een avond die nergens naartoe hoefde

Gisteravond ben ik met de honden nog even naar buiten gegaan.

Zo'n avond waarvan je eigenlijk niets verwacht.

Geen plannen, geen haast, niets dat nog moet. Gewoon even naar buiten, de honden om je heen en zelf een beetje zitten op het terras aan de voorkant van het huis.

Het weer was precies goed.

Niet koud, niet warm. Zo'n zachte temperatuur waarbij je na een paar minuten vergeet dat je überhaupt aan het weer denkt. De lucht was bewolkt, maar niet dreigend. Er hing iets rustigs over de avond, alsof de dag langzaam zijn jas had uitgedaan en ergens in het donker was gaan liggen.

Het had heel licht geregend.

Je rook het meteen.

De geur van natte aarde, bladeren, gras en alles wat na een klein buitje ineens weer wakker lijkt te worden. Voor honden is zo'n regenbui geen regenbui. Het is een krant die opnieuw is gedrukt.

Overal nieuwe geuren.

De honden scharrelden rustig om me heen. Hier even snuffelen, daar even kijken, een stukje lopen en dan weer terug. Hun neuzen laag bij de grond, hun lichamen ontspannen.

Ik zat gewoon.

En soms is dat genoeg.

De maan tussen de wolken

Af en toe schoof er een opening in de bewolking.

Dan verscheen de maan.

Niet volledig, niet lang. Ze piepte soms maar even tussen de wolken door, alsof ze zelf ook nieuwsgierig was naar wat er beneden gebeurde.

Het maanlicht viel op de wereld en veranderde alles.

Een moment later was het weer weg.

En juist dat maakte het zo bijzonder.

De wolken bewogen langzaam voor de maan langs en telkens wanneer het licht door een opening brak, kreeg alles om me heen een andere gloed. De contouren van de bomen, het gras, het terras, de honden die daar rustig rondliepen.

Alsof iemand heel even een dimmer omhoog draaide.

Dan weer omlaag.

Ik keek ernaar en dacht: wat is dit ongelofelijk mooi.

Sommige momenten vragen niets van je.

Je hoeft er niets van te vinden.

Je hoeft er alleen maar te zijn.

Ik werd er stil van.

Toen veranderde er iets

De honden waren nog steeds rustig.

Tot ze opeens alle vier dezelfde kant op liepen.

Dat gebeurde bijna tegelijk.

Geen commando, geen geluid dat ik had gehoord. Ze stonden eerst nog verspreid om me heen, maar ineens gingen ze naar het hek.

Misty, de kleinste van het stel, was als eerste op haar post.

Ze liep naar het hek, ging er strak tegenaan staan en stak haar kop tussen de spijlen.

Toen begon ze zachtjes te grommen.

Niet hard.

Geen blaffende paniek.

Het was een laag, voorzichtig geluid. Het soort grom waarvan je onmiddellijk begrijpt dat ze iets serieus neemt.

De andere honden stonden eromheen.

Alsof ze zonder woorden tegen elkaar hadden gezegd:

Pas maar op. Wij zijn hier.

Ik keek naar ze.

Wat zagen ze?

Wat hoorden ze?

Ik had werkelijk niets in de gaten.

Een licht aan de horizon

Ik stond op en keek in dezelfde richting als de honden.

Eerst zag ik niets.

Alleen de donkere contouren van de nacht.

Toen gebeurde het.

Heel ver weg.

Een korte flits.

Ik twijfelde zelfs of ik het wel echt had gezien.

Een paar tellen later opnieuw.

Weerlicht.

Geen gerommel.

Geen donder die door de nacht rolde.

Alleen licht.

In de verte.

Ik bleef kijken.

De honden bleven staan.

Misty nog steeds met haar kop tussen de spijlen, alsof ze persoonlijk toezicht hield op wat daar aan de horizon gebeurde.

En toen werd het weerlicht heviger.

De flitsen kwamen duidelijker.

Groter.

Breder.

Soms leek het alsof ergens achter de wolken een gigantische lamp werd ontstoken. Een fractie van een seconde lichtte de hemel op en daarna viel alles weer terug in het donker.

En juist omdat de donder ontbrak, voelde het bijna onwerkelijk.

Je zag het onweer, maar je hoorde het niet.

Het was een voorstelling zonder geluid.

Een camera die niemand had meegenomen

De flitsen werden steeds mooier.

Sommige waren zo fel dat het leek alsof iemand in de verte een fotocamera met een enorme flitser gebruikte.

Flits.

Donker.

Flits.

Donker.

Maar het waren geen losse lichtjes.

De hele hemel leek soms even mee te doen.

Wolken werden zichtbaar die een seconde daarvoor nog volledig in het donker verborgen waren. Je zag hun vormen, hun lagen, hun enorme omvang.

En dan was het weer voorbij.

Het donker kwam terug.

Alsof de nacht haar adem inhield.

Ik dacht nog: hier zou je nu een camera voor willen hebben.

Maar natuurlijk had ik die niet.

Op zulke momenten heb je nooit een camera in je hand.

Je hebt een hond aan je voeten, misschien een kop koffie naast je en je zit gewoon ergens op een terras naar de lucht te kijken.

En misschien is dat maar goed ook.

Want soms moet je iets niet vastleggen.

Soms moet je het alleen maar meemaken.

De honden wisten het al

Ik keek weer naar de honden.

Ze waren inmiddels iets minder gespannen, maar nog steeds alert.

Misty stond daar als de kleinste wachter van het gezelschap.

Het ontroerde me eigenlijk een beetje.

Want voor hen was dit geen mooi natuurverschijnsel.

Zij hadden iets opgemerkt voordat ik het zag.

Een verandering in de lucht.

Een geur.

Een geluid dat voor mijn oren niet bestond.

Een trilling misschien.

Iets wat voor hen voldoende was om gezamenlijk naar het hek te lopen.

Wij hebben het gezien.

Dat leek hun boodschap.

Je hoeft alleen nog maar te kijken.

En dat deed ik.

Een schilderij dat steeds opnieuw veranderde

Daar zat ik dan.

Op het terras.

De honden voor me.

De geur van de pas natgeregende tuin om me heen.

De maan die af en toe tussen de wolken verscheen.

En aan de horizon het onweer.

Steeds opnieuw veranderde het beeld.

Maanlicht.

Donkerte.

Een flits.

Wolken die plotseling zichtbaar werden.

Weer donker.

Dan opnieuw die enorme lichtvlek achter de wolken.

Het was geen spektakel zoals je dat op televisie ziet.

Het was veel mooier.

Omdat het stil was.

Omdat je de afstand voelde.

Omdat het onweer ergens daar was, ver weg, terwijl hier alles nog rustig bleef.

De wereld op ons terras leek even een klein eiland.

Een paar honden.

Een mens.

Een hek.

Een tuin die rook naar regen.

En daarachter een hemel die zichzelf langzaam begon te verlichten.

Sommige verhalen beginnen zonder dat je het weet

Terwijl ik daar zat, dacht ik aan verhalen.

Aan hoe je soms een moment meemaakt waarvan je op datzelfde moment al weet dat je het later wilt kunnen vertellen.

Maar dan komt het moeilijkste.

Hoe beschrijf je iets zó, dat iemand die er niet bij was het toch even kan zien?

Hoe leg je een flits uit die maar een fractie van een seconde duurde?

Hoe vertel je over de stilte tussen twee lichtflitsen?

Hoe beschrijf je een maan die maar heel even tussen de wolken door komt?

En vooral: hoe geef je iemand het gevoel dat hij daar op dat terras zit?

Ik weet niet of dat altijd lukt.

De ene keer lukt het beter dan de andere.

Maar misschien is dat juist waarom ik blijf schrijven.

Omdat sommige momenten te mooi zijn om alleen maar herinneringen te blijven.

Je wilt ze een plek geven.

Een paar woorden.

Een verhaal.

Zodat iemand die het leest misschien even zijn ogen dichtdoet.

En dan niet meer achter zijn eigen scherm zit.

Maar daar.

Op dat terras.

Met de geur van regen in de lucht.

Met vier honden om zich heen.

Met Misty die haar kop tussen de spijlen van het hek heeft gestoken.

En ergens heel ver weg...

Flits.

De hemel licht op.

Je houdt even je adem in.

En voordat je goed en wel beseft wat je hebt gezien, is alles alweer donker.

Tot de volgende flits.

En misschien is dat wel het mooiste aan zulke avonden.

Dat je niets hebt vastgelegd.

Behalve het moment zelf.