Onweer in Montcourt: 60 mm regen en honden op geurentocht
Een vreemde sfeer boven het Franse platteland
Soms heb je van die dagen waarop je voelt dat er iets staat te gebeuren.
Zo'n dag hadden we in Montcourt.
De hele dag hing er een vreemde spanning in de lucht. Er was eigenlijk niet direct iets te zien. Geen spectaculaire donkere wolken, geen bliksem aan de horizon en ook nog geen gedonder dat over het Franse platteland rolde.
En toch voelde je het.
Er hing een dreiging in de lucht.
Niet zichtbaar, maar wel voelbaar.
Blijkbaar waren onze honden het daar helemaal mee eens, want ook zij waren die dag niet bepaald in hun beste humeur. Ze hadden een kort lontje. En eerlijk gezegd hadden hun bazen daar ook een beetje last van.
Het was dus zo'n dag waarop iedereen net iets sneller geïrriteerd raakt.
De honden waren onrustig, wij waren sneller op onze tenen getrapt en de sfeer was gewoon een beetje vreemd.
Achteraf denk je dan: misschien voelden we allemaal wel dat er iets aan zat te komen.
Misschien helpt een middagdutje
Na het middageten besloten we dat een beetje slaap misschien wonderen zou doen.
Een middagdutje.
Even alles achter ons laten.
Misschien zouden de honden daarna rustiger zijn.
Misschien zouden wij daarna wat beter gehumeurd zijn.
En misschien was die vreemde spanning in de lucht daarna verdwenen.
Nou...
Dat liep dus anders.
Wij gingen slapen.
De honden blijkbaar niet.
Die bleven gewoon doorgaan.
En maar doorgaan.
Met wat?
Tja, met alles wat honden bedenken wanneer ze vinden dat hun baasjes even niet opletten.
Laten we het maar ondeugend zijn noemen.
Dat klinkt altijd een stuk vriendelijker dan de werkelijkheid.
Want hoewel wij even probeerden te slapen, bleven de honden lekker bezig. De ene hond had een idee, de andere vond dat idee blijkbaar interessant en voor je het weet ben je als hondenbezitter alweer bezig met het corrigeren van gedrag waarvan je dacht dat je het vandaag toch echt niet meer wilde zien.
Het middagdutje had dus niet bepaald het gewenste effect.
De honden bleven honden.
Vlak voor het eten wordt het eindelijk rustig
Tegen de tijd dat het eten eraan kwam, leek er eindelijk wat rust te ontstaan.
De honden werden wat kalmer.
Wij inmiddels ook.
Buiten was het nog steeds vreemd stil.
De dreiging hing er nog.
Je kent dat gevoel misschien wel. Je kijkt naar de lucht en denkt: volgens mij gaat hier straks iets gebeuren.
Maar wat precies?
Dat weet je natuurlijk nooit.
Totdat de natuur besluit dat het tijd is.
KLABAM!
Een enorme klap.
Onweer!
De honden schoten onmiddellijk aan.
Alle rust die er net eindelijk was, verdween in één seconde.
Oren omhoog.
Alert.
Kijken waar het geluid vandaan kwam.
En toen kwam de regen.
Nou ja, regen...
Dat is eigenlijk een veel te vriendelijk woord voor wat er daarna gebeurde.
De hemel gaat open boven Montcourt
Nog geen vijf minuten na die eerste enorme donderslag ging de hemel open.
Het leek wel alsof iemand boven ons een gigantische rits had opengedaan.
En toen kwam het water.
Niet een beetje.
Niet een stevige bui.
Nee, de hemel zette de kraan volledig open.
Het regende ontzettend hard.
Het water kwam met bakken uit de lucht en binnen de kortste keren was duidelijk dat dit geen gewone regenbui was.
Dit was een flinke stortbui.
Later hoorden we van onze buurman dat er zeker 60 millimeter regen was gevallen.
Zestig millimeter.
Dat is 60 liter water per vierkante meter.
Zestig liter!
Per vierkante meter!
Dat is nogal wat.
Zeker als je bedenkt dat de grond na een lange droge periode behoorlijk droog was. De aarde kan zo'n enorme hoeveelheid regenwater natuurlijk niet in een paar minuten opnemen.
En dus moest het water ergens anders naartoe.
60 mm regen zorgt voor volle goten
Overal in de omgeving begonnen de goten vol te lopen.
Onze goten zijn ongeveer 30 centimeter breed en zo'n 10 centimeter diep. En met die enorme hoeveelheid regen stonden ze al snel behoorlijk vol.
Er stroomde een flinke hoeveelheid water doorheen.
Je zag het water letterlijk richting het riool stromen.
Het was bijzonder om te zien hoe snel het landschap veranderde.
Nog geen half uur eerder was alles gewoon droog.
En toen lag er ineens overal water.
De straten en goten veranderden tijdelijk in kleine rivieren. Het regenwater zocht zijn weg naar de laagste punten en werd via de goten afgevoerd.
De droge aarde kon het simpelweg niet allemaal tegelijk verwerken.
Maar toen gebeurde er iets typisch voor een stevige onweersbui.
Net zo snel als het begonnen was, hield het weer op.
Ineens.
De regen stopte.
De hemel werd rustiger.
En buiten bleef een compleet andere wereld achter.
Na de regen ruikt alles anders
Dat vind ik misschien wel één van de mooiste dingen na een flinke regenbui.
De geur.
Zodra het onweer voorbij is en de regen stopt, verandert de hele omgeving.
Je ruikt de natte aarde.
Het gras.
De planten.
De bomen.
Alles lijkt ineens veel intenser te ruiken.
Als ik dit schrijf, kan ik die geur bij wijze van spreken alweer ruiken.
Die typische geur van regen op droge aarde.
Het is een geur die je meteen herkent.
De lucht voelt frisser.
De aarde is donker geworden van het water.
Het gras ligt zwaar en nat.
En overal lijkt de natuur weer even adem te halen.
Maar voor onze honden is zo'n regenbui helemaal een feestje.
Want wat wij ruiken, ruiken zij natuurlijk honderd keer beter.
Misschien wel duizend keer beter.
Onze honden ontdekken nieuwe geuren na het onweer
Zodra het niet meer regent, mogen de honden naar buiten.
En dan begint het.
Snuffelen.
Overal.
De grond wordt van alle kanten onderzocht.
Links.
Rechts.
Vooruit.
Terug.
Nog een keer aan hetzelfde stukje gras ruiken.
En dan nog een keer.
Wij denken misschien: jongens, daar hebben jullie gisteren ook al gelopen.
Maar voor de honden is de wereld na zo'n enorme regenbui compleet veranderd.
De regen heeft geuren losgemaakt.
Sporen zichtbaar gemaakt die wij helemaal niet kunnen waarnemen.
Een ander dier dat ergens heeft gelopen.
Een vogel die misschien ergens heeft gezeten.
Een plant die nat is geworden.
De aarde zelf.
Alles heeft ineens een geur.
En onze honden willen alles weten.
Ze lopen met hun neuzen laag over de grond en lijken ieder grassprietje persoonlijk te willen ondervragen.
Hier ruiken.
Daar ruiken.
Een paar stappen verder.
Stoppen.
Terug.
Nog een keer ruiken.
Het is duidelijk.
Er is nieuws.
Heel veel nieuws.
Het Franse platteland na een flinke regenbui
Voor ons is het nog steeds dezelfde tuin.
Dezelfde grond waar de honden iedere dag overheen lopen.
Hetzelfde gras.
Dezelfde paadjes.
Maar voor een hond is het na 60 millimeter regen blijkbaar een compleet nieuwe wereld.
De regen heeft de omgeving opnieuw ingericht.
Niet zichtbaar voor ons, maar wel met de neus.
En daar zijn honden natuurlijk experts in.
Misschien is dat ook wel het mooie aan honden.
Zij kunnen van iets heel gewoons ineens iets bijzonders maken.
Wij zien een natte tuin.
Zij zien een wereld vol verhalen.
Wij ruiken nat gras.
Zij ruiken wie er vannacht door de tuin is gelopen.
Wij denken dat de regen voorbij is.
Zij denken: geweldig, er is iets nieuws te onderzoeken!
Van slecht humeur naar geurentocht
Als ik achteraf terugkijk op die dag in Montcourt, is het eigenlijk best grappig.
De hele dag hing er een dreigende sfeer.
De honden hadden een kort lontje.
Hun bazen trouwens ook.
Een middagdutje bracht geen verbetering.
De honden bleven ondeugend.
En toen kwam eindelijk de ontlading.
Een enorme donderslag.
Onweer.
Een stortbui.
60 millimeter regen.
Goten vol water.
En daarna...
Stilte.
De lucht klaarde op.
De geur van natte aarde kwam tevoorschijn.
En de honden?
Die waren hun slechte humeur volledig vergeten.
Want buiten wachtte een nieuwe wereld.
Een wereld die naar nat gras rook.
Naar aarde.
Naar regen.
Naar alles wat door de stortbui ineens weer interessant was geworden.
Daar liepen ze.
Neus op de grond.
Vol aandacht.
Van geur naar geur.
En eerlijk gezegd kon ik het ze niet kwalijk nemen.
Want na zo'n enorme regenbui ruikt Montcourt gewoon heerlijk.
De hemel had zich volledig leeggestort.
De aarde had haar dorst gelest.
De goten hadden hun werk gedaan.
De storm was verdwenen.
En de honden hadden iets veel belangrijkers ontdekt.
Nieuwe geurtjes!
En dus werd een dag die begon met een onzichtbare dreiging uiteindelijk een soort geurentocht door een vernieuwd Montcourt.
Voor ons was het een flinke onweersbui.
Voor de honden was het een complete heropening van de wereld.
En daar kunnen ze natuurlijk onmogelijk rustig van blijven.
Reacties