Montcourt: een dorp op het platteland in Frankrijk

Voor ons blijft alles hier nog even hetzelfde. 

De vertrouwde straten, de stilte van het dorp, het ritme van het gewone dorpsleven dat weer verdergaat. Maar toch voelt Montcourt vandaag anders. Een beetje stiller. Een beetje leger.

Want jullie, onze vrienden, gaan terug naar huis.

De afgelopen dagen waren gevuld met alles wat vriendschap zo mooi maakt.

 Er waren de leuke momenten: samen lachen tot je buik pijn deed, gesprekken die veel te lang doorgingen, kleine dingen die achteraf de mooiste herinneringen blijken te zijn. Momenten waarop tijd even niet bestond.

En dan komt dat moeilijke stuk. Het minder leuke. Het gaan. Dat moment waarvan je altijd hoopt dat het nog niet komt, maar dat toch plots voor je neus staat. De knuffels duren net iets langer, de blikken zeggen meer dan woorden ooit kunnen. Omdat afscheid nemen nooit echt gemakkelijk wordt.

Voor ons is het nu terug even naar het dorpsleven. Terug naar de dagelijkse dingen, naar de rust die hier altijd aanwezig is. Maar ergens voelt die rust anders wanneer mensen die zoveel warmte meebrachten weer vertrekken.

Want missen doet pijn. Dat doet het altijd. Niet omdat iets voorbij is, maar omdat het zo mooi was dat je eigenlijk nog geen afscheid wilde nemen.

 Het gemis zit in de stilte die achterblijft, in plekken waar we nog jullie lach denken te horen.

Maar gelukkig is er ook iets dat sterker is dan dat verdriet: vooruitzicht. De gedachte dat dit geen einde is. Dat er vlug een volgende keer komt.

 Nieuwe momenten, nieuwe verhalen, nieuwe herinneringen die nog gemaakt moeten worden.

En tot die tijd blijven we hier, in Montcourt. 

Met een hart dat vandaag een beetje voller én een beetje leger tegelijk voelt. Omdat echte vriendschap zo werkt: afstand verandert niets, het maakt het gemis alleen voelbaar. 

Tot de volgende keer. ❤️