Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Gaashek geplaatst en plannen voor een groene druivenwand

  Een klus die groter bleek dan gedacht Vandaag was zo’n dag waarop je ’s morgens denkt: dat doen we wel even . Het plan leek op papier namelijk verbluffend eenvoudig. Een gaashek plaatsen achter in de tuin, de palen rechtzetten, het gaas bevestigen en klaar. Een klusje dat je misschien tussen de middag nog even afmaakt, om daarna met een tevreden blik achterom te kijken. Maar zoals zo vaak met werkzaamheden in de tuin bleek de werkelijkheid iets weerbarstiger. Gelukkig was de buurman om te helpen, want al snel werd duidelijk dat dit geen klus is die je zomaar in je eentje uitvoert. Een gaashek heeft namelijk een merkwaardige eigenschap: zodra je denkt dat alles recht staat, blijkt er ergens toch weer een paal een eigen mening te hebben ontwikkeld. De ene kant moet worden vastgehouden, de andere kant moet worden gespannen en ondertussen moet je ook nog in de gaten houden of het geheel een beetje fatsoenlijk de grond in gaat. Met twee mensen wordt het ineens een stuk overzichtelijke...

Tweede Pinksterdag in Montcourt: leven in een Frans dorp

Op tweede pinksterdag in Montcourt leek de tijd besloten te hebben een stap opzij te doen.

Onder de rode parasol lag het licht gefilterd over de oude stenen tafel, alsof zelfs de zon wist dat haast hier ongepast was. De warmte van de middag hing zacht in de lucht, niet zwaar, maar precies genoeg om je schouders te laten zakken en je gedachten langzamer te maken.

Rondom mij vulden geluiden de stilte zonder haar te verstoren. Mussen tjilpten bedrijvig in de struiken, alsof ze belangrijke zaken te bespreken hadden, terwijl zwaluwen hoog daarboven hun snelle bogen door de lucht trokken en kwetterend de hemel doorkliefden. 

Af en toe, van ver weg, rolde het geluid van de kerkklok over het landschap. Geen dringend geluid, geen herinnering aan tijd die wegtikt, maar eerder een zachte bevestiging dat de dag voortging zoals dagen dat al eeuwen doen.

Op de tafel lag een stukje kaas, eenvoudig en precies goed. Daarnaast een glas wijn waarin het licht danste. Niets bijzonders misschien — en juist daarom alles. Ik nam een slok, proefde de warmte van de middag, en keek op.

Daar zat mijn geliefde.

Niet bezig iets te bewijzen, niet op weg naar iets groters, niet verlangend naar morgen. Alleen daar. Aan dezelfde tafel, onder dezelfde rode parasol, in dezelfde rustige middag. 

Ik keek en dacht: wat wil een mens nog meer?

En meteen kwam het eerlijke antwoord: o ja, zoveel.

Er zijn altijd wensen.

Dingen die nog moeten gebeuren, dromen die nog wachten, verlangens die zacht blijven trekken aan de rand van het hart.

Maar niet nu.

Nu was het goed.

En soms, bedacht ik, is dat misschien wel het grootste geluk: niet dat alles compleet is, maar dat je heel even niets mist.

Reacties