Vroeg in Montcourt: dorp op het platteland

 Het is vroeg. De wereld is nog maar net wakker, alsof de ochtend zich langzaam uitrekt na een korte nacht. Aan de overkant klinkt de haan al luid en overtuigd, alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor de zonsopkomst. Kukeleku — geen uitstel mogelijk. De dag is begonnen.

Even later bromt de tractor van de boer voorbij. Dat geluid hoort erbij, net zoals de geur van gras en frisse lucht.

 Achter de tractor hobbelt de wagen mee, vol koeien die rustig staan te kijken. Op weg naar de wei. Alsof ook zij weten: vandaag wordt een goede dag.

De zon staat al aan de hemel en schijnt voorzichtig over de velden. Niet te fel, niet gehaast — precies goed. Het soort ochtendlicht dat alles nét wat mooier maakt.

Alleen... de koffie heeft zich nog niet gemeld. Dat is voelbaar. De honden zijn allang operationeel, staarten aan, energie aan, neus vooruit. Klaar voor actie. En ik? Ik nog niet helemaal.

 Lichaam aanwezig, hoofd nog ergens tussen droom en werkelijkheid.

Maar toch voel je het al. Dit wordt zo'n dag. Niet alleen omdat het weer meewerkt, omdat de zon schijnt en de lucht open ligt. Nee. Zo'n dag die van binnen ook goed begint. Letterlijk én figuurlijk.

En ergens, tussen een kukelende haan, een voorbijrijdende tractor en twee ongeduldige honden, komt langzaam het besef op:

eerst koffie... dan ik.