Eerst koffie, dan ik
De haan heeft haast
Het is vroeg.
De wereld is nog maar net wakker, alsof de nacht haar maar met moeite heeft losgelaten. De ochtend rekt zich uit boven de velden en ergens aan de overkant klinkt de haan.
Luid.
Overtuigd.
Alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor de zonsopkomst.
Kukeleku!
Geen uitstel mogelijk. Het startsein is gegeven.
Niet veel later dreunt de tractor van de boer voorbij. Het zware motorgeluid rolt over het land en past wonderwel bij de geur van gras en frisse lucht.
Achter hem hobbelt de wagen mee, vol koeien die rustig om zich heen kijken.
Op weg naar de wei.
Alsof ze precies weten waar ze moeten zijn.
Het land wordt wakker
De zon staat inmiddels boven de horizon en strooit voorzichtig licht over de weilanden. Niet fel, niet gehaast. Gewoon precies goed.
Het gras glanst.
De lucht is helder.
De wereld lijkt even groter dan anders.
Zo'n landschap hoeft weinig moeite te doen om indruk te maken. Een tractor op de weg, koeien in de wagen, vogels in de verte en het zachte licht over de velden. Meer decor is er niet nodig.
En toch ontbreekt er iets.
Of eigenlijk: iemand.
Ik.
Of beter gezegd, mijn volledig functionerende versie.
De honden zijn er al klaar voor
De honden hebben daar geen last van.
Die zijn al volledig operationeel.
Staarten omhoog, neuzen vooruit, energie op maximaal vermogen. Voor hen is dit geen rustig begin, maar het startschot voor alles wat er vandaag te ontdekken valt.
Ik kijk ernaar en probeer mijn eigen systeem op gang te krijgen.
Lichaam aanwezig.
Hoofd nog onderweg.
Ergens tussen een droom die weigert te verdwijnen en de werkelijkheid die zich inmiddels behoorlijk nadrukkelijk heeft gemeld.
En dan besef ik wat er ontbreekt.
Koffie.
Een goed gevoel
Toch zit er iets in de lucht.
Niet alleen de frisse geur van gras of het warme licht over de velden. Het is dat stille gevoel dat soms zomaar verschijnt, zonder aankondiging.
Vandaag wordt goed.
Niet omdat er iets groots staat te gebeuren.
Juist omdat er niets hoeft te gebeuren.
De wereld draait rustig door. De boer is onderweg. De koeien gaan naar de wei. De honden staan klaar voor avontuur. De zon klimt hoger.
En ergens midden in dat eenvoudige tafereel voelt alles even precies goed.
Misschien zijn het juist die momenten die blijven hangen. Geen spektakel, geen grootse plannen. Alleen een landschap dat wakker wordt en jou eraan herinnert dat je er deel van uitmaakt.
Eerst koffie, dan ik
De haan zwijgt inmiddels.
De tractor is verdwenen.
De koeien staan in de wei.
De honden wachten.
En ik?
Ik sta er ook.
Min of meer.
Er is nog één kleine stap nodig voordat ik mezelf officieel aan deze wereld kan toevoegen.
De koffie.
Want tussen dromen en werkelijkheid bevindt zich soms maar één dampende mok.
Dus ja.
Eerst koffie...
dan ik.
Reacties
Een reactie posten