De week begint tussen het hoge gras
De dag begon eenvoudig. Uit bed komen en de eerste stap zetten in een week die nog helemaal onbeschreven voor me lag.
Buiten wachtte de boomgaard al op me. Het gras had de afgelopen dagen duidelijk zijn eigen plannen gemaakt en was flink gegroeid. Zodra de maaier startte, klonk het vertrouwde gebrom dat inmiddels net zo bij de boomgaard hoort als de fruitbomen zelf. Langzaam trok ik mijn banen door het hoge groen.
Het grootste werk is gedaan, maar een boomgaard geeft zich nooit in één keer gewonnen. Er wacht nog een dag met de bosmaaier. De kantjes, de stukken onder de bomen en de plekken waar het gras zich verstopt voor de grote machine vragen straks ook weer om aandacht.
De zomer bepaalt het tempo
Terwijl de ochtend vorderde, steeg de temperatuur sneller dan mijn werklust.
De zon klom steeds hoger en legde haar warme deken over het land. Waar de maaier in de vroege uren nog gestaag vooruitging, voelde iedere meter later op de dag een stukje zwaarder. Zo gaat dat in de zomer. De natuur draait op volle kracht, terwijl wij mensen soms verstandig genoeg moeten zijn om een tandje terug te schakelen.
De boomgaard loopt niet weg. Morgen is er weer een dag.
Kleine klusjes horen er ook bij
In de middag kwam de bekende vraag.
Wat zal ik doen?
Er lag nog genoeg werk te wachten, maar de hitte maakte grote plannen minder aantrekkelijk. Dus werden het de kleine dingen. Wat rommelen in en om het huis. Hier iets opruimen, daar een klusje afmaken.
Geen heldendaden en geen haast. Toch zijn het juist die kleine werkzaamheden die ervoor zorgen dat een erf netjes blijft en een huis blijft draaien. Vaak zijn het de klusjes die niemand ziet, maar die onmisbaar zijn.
Een rustige zomeravond
Tegen de avond werd er gegeten. Gewoon, eenvoudig en goed.
Daarna belandde ik op de bank voor een voetbalwedstrijd op televisie. Niet bepaald mijn grootste hobby, maar soms kijk je omdat het er nu eenmaal is. Omdat de avond langzaam voorbij mag glijden en niet iedere bezigheid een grote passie hoeft te zijn.
Soms is kijken al voldoende.
Morgen wacht de boomgaard opnieuw
Nu zit ik nog even te schrijven.
Buiten zakt de dag langzaam weg in het laatste avondlicht. De warmte hangt nog tussen de bomen en blijft even boven het gras en de stenen hangen, maar de scherpe kracht van de zon is verdwenen. De avond brengt eindelijk wat verkoeling.
Straks ga ik vroeg naar bed. Morgen loopt de wekker weer vroeg af.
Dan wacht de boomgaard opnieuw. Misschien wordt er verder gemaaid. Misschien pluk ik de laatste kersen voordat de vogels ontdekken dat er nog iets te halen valt. Dat is het mooie van een nieuwe dag: je weet nooit precies hoe hij zal verlopen.
De waarde van een gewone maandag
Zo eindigt deze maandag.
Geen grootse avonturen. Geen wereldschokkende gebeurtenissen.
Gewoon een dag van werken in de boomgaard, de warmte van de zomer, kleine klusjes en een rustige avond.
Misschien zijn het juist deze dagen die later de mooiste herinneringen blijken te zijn. Dagen waarop niets bijzonders leek te gebeuren, maar waarop alles precies was zoals het moest zijn.
Een mooie, eerlijke maandag.
Het soort dag waarin de rust van het buitenleven zich ongemerkt tussen de regels van het leven nestelt.
Reacties