Om 6 uur kersen plukken in onze boomgaard in Frankrijk

kersen

 Om zes uur betrad ik de boomgaard, terwijl de ochtend nog als een dunne sluier over het land hing. De wereld leek haar adem in te houden. Geen verkeer, geen stemmen, alleen de zuivere zang van vogels die vanuit de kruinen van de bomen de nieuwe dag begroetten. Het licht van de opkomende zon streek als vloeibaar goud over de velden en gaf alles een bijna verheven glans.

Tussen de rijen bomen plukte ik kersen, twee soorten, elk met hun eigen karakter. De vruchten glansden als robijnen tussen het blad. Terwijl de emmer zich langzaam vulde, voelde het alsof ik niet zomaar oogstte, maar deelnam aan een eeuwenoud ritueel tussen mens en natuur.

De appelbomen stonden vol levenskracht. Hun jonge vruchten tekenden zich krachtig af tegen het frisse groen van het blad. De pruimen waren nog groen, maar droegen al een zachte blauwe zweem, alsof zij hun toekomstige pracht niet langer volledig verborgen konden houden. De mirabels toonden hier en daar bescheiden hun eerste vruchten, kleine beloften van overvloed.

Toen liep ik naar de omheining en bleef staan.

Voor mij ontvouwde zich een landschap van rust, licht en leven. Ik dacht aan de hitte die zou komen, aan de vruchten die de bomen zouden laten vallen om te overleven. Een verlies misschien, maar tegelijk een bewijs van de wijsheid van de natuur. Zij kent geen verspilling, geen haast, geen spijt. Alleen evenwicht.

En terwijl ik daar stond, overviel mij een gevoel dat moeilijk in woorden te vangen is. Alsof de schoonheid van deze plek zich ineens in volle omvang liet zien. Dit waren de beelden die men verwacht op televisie, in natuurfilms over idyllische streken en verborgen paradijzen. Plaatsen waarvoor mensen duizenden kilometers reizen.

Maar dit was geen verre bestemming.

Dit was hier.

Gewoon een boomgaard.

Mijn boomgaard.

Onder een hemel die langzaam open bloeide in het ochtendlicht, tussen bomen die vrucht droegen en vogels die de stilte bezongen, voelde ik iets van de grootsheid die zo vaak wordt gezocht in verre werelden. Niet de grootsheid van paleizen, bergen of monumenten, maar die van het eenvoudige dat volmaakt op zijn plaats is.

En daar, leunend tegen de omheining met de geur van kersen en zomer in de lucht, besefte ik dat sommige landschappen niet indrukwekkend worden door hun omvang, maar door de vrede die zij in een mens kunnen achterlaten. Op zulke momenten lijkt de boomgaard geen stukje grond meer, maar een klein koninkrijk van licht, stilte en overvloed. Een plaats waar de natuur, zonder woorden, haar grootste schoonheid toont.