Een regendag in Montcourt

Voorspelling: regen. Werkelijkheid: zwaar bewolkt.

 Lucht: “we overwegen nattigheid, maar vergaderen nog.” 

Ondertussen zit jij daar — op je stoeltje in de zon, alsof je persoonlijk een geheime deal hebt gesloten met de weergoden.

Een klein windje waait langs. Niet zo’n stormachtig type, nee. Meer zo’n windje dat fluistert: “Ik doe ook mee hoor,” en daarna tevreden één blaadje laat bewegen.

De schapenwolken boven je hangen erbij alsof ze net wakker zijn geworden. Grote pluizige gevaartes die eruitzien alsof iemand de hemel heeft gewassen met wasverzachter. Eentje lijkt verdacht veel op een schaap met rugklachten.

Af en toe rijdt een auto voorbij. Heel langzaam bijna, alsof de bestuurder denkt: Wat gebeurt hier? Iedereen verwacht regen en daar zit iemand gewoon luxe buiten te genieten. Heb ik een memo gemist?

En de zwaluwen? Die vliegen af en aan alsof Schiphol onverwacht naar jouw straat is verhuisd. Druk, scheerbeweging links, scherpe bocht rechts.

 Waarschijnlijk roepen ze naar elkaar: “Snel! Nog een rondje! Die mens op dat stoeltje kijkt! Houd het professioneel!”

Daar zit je dan. Zonnetje op je gezicht. Miniwindje.

 Wolkenschaap boven je. Vogelluchtverkeer. De regenvoorspelling ergens in de verte mokkend: “Nou ja zeg. Ik was óók uitgenodigd.” 😄