Een regendag in de boomgaard en schuur van Montcourt

Vanochtend begon de dag anders dan gepland. De lucht trok dicht, de eerste druppels tikten tegen het raam en al snel veranderde een rustige ochtend in een grijze, natte dag. Eigenlijk zou ik vandaag kersen gaan plukken. De bomen hangen vol, het fruit wacht geduldig, maar de regen besliste anders. Niet dus. Dan maar een opruimdag.

In de schuur lagen al tijden oude kartonnen dozen verspreid. Van die dozen die je steeds een beetje opschuift omdat er ooit nog iets in zou kunnen zitten. Vandaag was de dag om er werk van te maken. Uitzoeken, opruimen, kleinmaken voor het oud papier. Een klus waar je niet direct naar uitkijkt, maar die toch voldoening geeft.

Tussen al dat karton en stof kwam ik onverwacht iets tegen wat de tijd even stil zette: een paar oude posters die vroeger altijd bij pap en mam aan de muur hingen. Opeens was ik niet meer in de schuur, maar weer even thuis van vroeger. De vertrouwde beelden, de herinneringen die eraan vastzitten, de vanzelfsprekendheid van toen. Aj... dat deed even zeer. Zo'n onverwacht moment waarop gemis ineens binnenkomt zonder aan te kloppen.

Alsof de hemel het aanvoelde, barstte op datzelfde moment een stevige onweersbui los. Een felle klap, gevolgd door regen die met bakken naar beneden kwam. Hagel ratelde op het dak en de wind joeg om de schuur heen. En meteen moest ik denken aan wat we altijd tegen mam zeiden wanneer het onweerde.

"Mam is daarboven zeker weer de boel aan het schoonmaken."

Die gedachte bracht, ondanks alles, een glimlach op mijn gezicht. Want zo was het altijd. Waar anderen alleen onweer zagen, zagen wij mam die boven de ramen lapte, de wolken opschudde en met een grote bezem door de hemel ging. Een klein familiegrapje dat nooit verdwijnt.

Met die glimlach ging ik verder. Dozen werden platgemaakt, spullen kregen een plek en langzaam werd de schuur weer overzichtelijk. Buiten bleef de regen vallen, maar binnen voelde het anders. Alsof die posters, die herinneringen en zelfs die onweersbui even hadden geholpen om het verleden dichtbij te brengen.

De kersen hangen er morgen ook nog wel. Of volgende week. Er komt vanzelf weer een droge dag waarop de ladders uit de schuur kunnen en de emmers gevuld worden met glanzende rode vruchten.

Maar vandaag was niet de dag van de kersen.

Vandaag was een dag van opruimen, herinneren, een beetje pijn voelen en toch kunnen glimlachen. Een gewone regendag die uiteindelijk veel meer bleek te zijn dan dat. Misschien juist omdat tussen het gerommel van dozen en het geraas van de storm pap en mam weer even heel dichtbij waren.