Wonen in Frankrijk: Verhalen uit Montcourt op het Platteland

  De wekker had nog dapper geprobeerd belangrijk te klinken, maar verloor de strijd. Vandaag was een dag van slaap inhalen. Zo’n slaap die niet alleen in je ogen zit, maar ergens diep achter je schouders verstopt zit, tussen vermoeidheid en "ik zie morgen wel weer." Buiten speelde het weer zijn favoriete spelletje: zon... regen... zon... regen. Alsof de lucht zelf niet kon kiezen hoe ze zich voelde. Eigenlijk best herkenbaar. Er werd hout gehaald voor de kachel. Een paar blokken meer dan nodig, natuurlijk. Want mensen hebben een bijzonder talent: zelfs als ze rust nemen, nemen ze ongemerkt een taakje mee naar huis. Onderweg liep een bij voorbij — of misschien liep jij voorbij en vond de bij dat zij de hoofdrol had. Ze vloog een tijdje mee alsof ze wilde zeggen: kom op, niet te snel vandaag. De post liet op zich wachten. Post heeft een bijna magische gave om precies te komen wanneer je nét naar het toilet bent of een kop thee inschenkt. Dus werd er gewacht. En nog wat gewa...

 De eerste mei daalde neer als een zachte vorstin over het land — zonder trompetgeschal, maar met een vanzelfsprekende majesteit die zich in alles liet voelen.  Op het terras bij het huis werd die grootsheid niet aangekondigd, maar beleefd. De zon hing hoog en mild, haar licht als vloeibaar goud over de tafel gegoten.  Daar lagen de eenvoudige rijkdommen uitgestald: kazen die langzaam hun karakter prijsgaven, paté die zich liet verdelen over knapperig brood, alsof elke hap een klein ritueel was.  Geen haast, geen overdaad — alleen de stille zekerheid dat dit genoeg was, meer dan genoeg. Het gezelschap vormde het hart van deze kleine wereld.  Stemmen vloeiden in elkaar over, soms helder en lachend, soms zacht en beschouwend. Er werd gesproken, maar even vaak gezwegen — en in dat zwijgen lag een dieper verstaan. Hier hoefde niets uitgelegd te worden. Aan de rand van het tafereel, in de koele schaduw, lagen de honden uitgestrekt. Hun lichamen volgden het ritme van ...

 In Montcourt hangt de tijd in mei als een adem die nog niet wordt losgelaten. Alles staat klaar, maar niets haast zich. De moestuin ligt open als een belofte: donkere aarde in strakke bedden, wachtend op wat komen gaat. Zakken zaden fluisteren hun toekomst, jonge plantjes staan schouder aan schouder langs de muur, nog net beschermd tegen wat de nacht zou kunnen beslissen. Want eerst moeten de ijsheiligen voorbij. Niemand hier neemt dat licht op. Het zit in het geheugen van de grond, in de verhalen die tussen de rijen blijven hangen. Dus wordt er gewacht—lang, soms te lang naar het gevoel. Maar dat wachten vult zich met doen. Handen blijven niet stil in Montcourt. In de schuur worden potten gespoeld tot ze helder zingen. Rijen glas vangen het licht, klaar om straks gevuld te worden met de rijkdom van maanden arbeid. Deksels klikken proef op proef, weckketels worden gecontroleerd, de vriezer leeggemaakt in verwachting van wat komen gaat. In de keuken wordt alvast geroerd in de laats...