De Zwaluwen van Montcourt: een ochtend om 07:15 uur

Elke ochtend, alsof er een geheime afspraak was gemaakt die alleen zij kenden, gebeurde het precies op hetzelfde moment. 

Rond 07:15 verschenen ze. Eerst een paar, dan tientallen tegelijk. Zwaluwen. Ze streken neer op de draden die strak gespannen boven de straat hingen, alsof die speciaal voor hen waren neergelegd. 

Ze zaten daar naast elkaar, schouder aan schouder — of beter gezegd: vleugel aan vleugel. Hun kleine lijfjes bewogen onrustig, hun kopjes draaiden alle kanten op en boven het zachte ontwaken van de straat klonk hun levendige gekwetter. 

Het leek alsof ze elkaar verhalen vertelden. Over verre luchten, over de wind van gisteren, of misschien maakten ze plannen voor de dag die nog moest beginnen. 

Beneden werd de straat langzaam wakker. Gordijnen gingen open, een fiets ratelde voorbij, ergens sloeg een deur dicht. Maar boven de hoofden van iedereen speelde zich een klein wonder af. 

En dan gebeurde het. Zonder waarschuwing. Zonder teken dat een mens kon zien. Alsof een onzichtbare hand een seintje gaf, schoten ze ineens tegelijk omhoog. In één vloeiende beweging verlieten tientallen zwaluwen de draden. Wat een moment daarvoor nog een levendige rij vogels was, was opeens leegte. Stilte. Wie niet goed keek, dacht dat ze verdwenen waren. 

Maar wie zijn ogen kneep tegen het ochtendlicht en bleef luisteren, ontdekte dat ze er nog waren. Heel hoog boven in de lucht. Kleine donkere stipjes, dansend op de wind. Nog altijd hoorbaar, nog altijd samen. Vrij, licht en moeiteloos zwevend in de nieuwe dag.

En misschien waren ze meer dan vogels alleen. Misschien waren ze een herinnering. Dat elke dag, hoe gewoon hij ook begint, ergens hoog boven ons al iets moois in beweging is.

 Een teken dat er opnieuw een prachtige dag aankomt.