Wonen in Frankrijk: Verhalen uit Montcourt op het Platteland

Voor ons blijft alles hier nog even hetzelfde.  De vertrouwde straten, de stilte van het dorp, het ritme van het gewone dorpsleven dat weer verdergaat. Maar toch voelt Montcourt vandaag anders. Een beetje stiller. Een beetje leger. Want jullie, onze vrienden, gaan terug naar huis. De afgelopen dagen waren gevuld met alles wat vriendschap zo mooi maakt.  Er waren de leuke momenten: samen lachen tot je buik pijn deed, gesprekken die veel te lang doorgingen, kleine dingen die achteraf de mooiste herinneringen blijken te zijn. Momenten waarop tijd even niet bestond. En dan komt dat moeilijke stuk. Het minder leuke. Het gaan. Dat moment waarvan je altijd hoopt dat het nog niet komt, maar dat toch plots voor je neus staat. De knuffels duren net iets langer, de blikken zeggen meer dan woorden ooit kunnen. Omdat afscheid nemen nooit echt gemakkelijk wordt. Voor ons is het nu terug even naar het dorpsleven. Terug naar de dagelijkse dingen, naar de rust die hier altijd aanwezig is. Maar...

Op tweede pinksterdag in Montcourt leek de tijd besloten te hebben een stap opzij te doen. Onder de rode parasol lag het licht gefilterd over de oude stenen tafel, alsof zelfs de zon wist dat haast hier ongepast was. De warmte van de middag hing zacht in de lucht, niet zwaar, maar precies genoeg om je schouders te laten zakken en je gedachten langzamer te maken. Rondom mij vulden geluiden de stilte zonder haar te verstoren. Mussen tjilpten bedrijvig in de struiken, alsof ze belangrijke zaken te bespreken hadden, terwijl zwaluwen hoog daarboven hun snelle bogen door de lucht trokken en kwetterend de hemel doorkliefden.  Af en toe, van ver weg, rolde het geluid van de kerkklok over het landschap. Geen dringend geluid, geen herinnering aan tijd die wegtikt, maar eerder een zachte bevestiging dat de dag voortging zoals dagen dat al eeuwen doen. Op de tafel lag een stukje kaas, eenvoudig en precies goed. Daarnaast een glas wijn waarin het licht danste. Niets bijzonders misschien — en ju...

 De boomgaard lag er eerst bij als een vergeten koninkrijk.  Het gras stond kniehoog, wild en ongetemd, alsof de aarde maandenlang haar eigen gang was gegaan. Een groene zee tussen de bomen. Geen paden meer, geen lijnen, alleen zomer die zichzelf had laten groeien. Toen begon de strijd. De zitmaaier bromde als een oude oorlogsmachine die nog één veldtocht moest voeren. Twee uur lang. Heen en weer. Heen en weer. Onder een hemel die geen genade kende. Zon. Zon. Zon. Hoog boven alles, onbewogen en machtig, alsof de dag zelf wilde zien hoeveel een mens kon verdragen. De krekels vormden geen achtergrondgeluid meer; ze werden een koor.  Een eindeloos orkest dat de uren begeleidde. Bij elke doorgang schoot gras omhoog in groene wolken, dwarrelend door het licht als confetti van een vergeten feest.  Vliegende snippers zomer die in de lucht bleven hangen voordat ze weer neerdaalden. Maar de maaier had geen mededogen. Geen vering. Elke kuil. Elke hobbel. Elke verborgen oneffen...