Wonen in Frankrijk: Verhalen uit Montcourt op het Platteland

Vanmorgen leek de wereld nog gewoon.  De lucht hing stil boven de boomgaard, alsof zelfs de wind begreep dat sommige dagen niet gehaast mogen worden.  We liepen tussen de rijen bomen door, zonder plan, zonder haast — alleen geleid door de zachte belofte van wat komen gaat. De kersen hingen er al, met een rode blos op hun wangen, alsof de zomer hen een geheim had toegefluisterd. Nog niet helemaal rijp, nog net in afwachting.  De pruimen droegen hun toekomst voorzichtig aan dunne takken.  Mirabellen glansden als kleine zonnen in wording.  En de appels... de appels waren nog in ontwikkeling, nog klein, nog zoekend naar hun vorm, alsof ze zelf nog niet wisten wie ze zouden worden. En daar, tussen al dat groeien, gebeurde iets groots in stilte. Niet het soort grootsheid van paleizen, koningen of trompetgeschal.  Nee.  De grandeur van het leven zelf.  Van seizoenen die terugkeren zonder applaus.  Van bomen die jaar na jaar blijven geven, zelfs nada...

 In een klein dorp, waar normaal gesproken meer voordelen dan nadelen waren, leefden de inwoners rustig en tevreden. Dankzij internet voelde zelfs het kleinste dorp verbonden met de rest van de wereld. Iedereen had zijn ritme: filmpjes kijken, berichten sturen, eindeloos scrollen en doen alsof ze “even iets belangrijks moesten opzoeken”. Maar toen gebeurde het ondenkbare. Een tragedie. Een ramp van ongekende grootte. Een storing. Internet weg. Volledig. Eerst dacht niemand aan paniek. “Ach,” zei iemand, “dat duurt vast vijf minuutjes.” Maar vijf minuten werden tien minuten. Tien minuten werden een half uur. En ineens gebeurde er iets vreemds. De tijd... begon langzamer te gaan. Heel langzaam. Zo langzaam dat sommige dorpsbewoners zwoeren dat ze een klok seconden achteruit zagen tikken. De paniek sloeg toe. Mensen staarden hulpeloos naar hun telefoons. Ze hielden ze hoog in de lucht alsof één extra streepje bereik uit de hemel zou neerdalen. Sommigen begonnen uit wanhoop hun wifi-ro...

Voorspelling: regen. Werkelijkheid: zwaar bewolkt.  Lucht: “we overwegen nattigheid, maar vergaderen nog.”  Ondertussen zit jij daar — op je stoeltje in de zon, alsof je persoonlijk een geheime deal hebt gesloten met de weergoden. Een klein windje waait langs. Niet zo’n stormachtig type, nee. Meer zo’n windje dat fluistert: “Ik doe ook mee hoor,” en daarna tevreden één blaadje laat bewegen. De schapenwolken boven je hangen erbij alsof ze net wakker zijn geworden. Grote pluizige gevaartes die eruitzien alsof iemand de hemel heeft gewassen met wasverzachter. Eentje lijkt verdacht veel op een schaap met rugklachten. Af en toe rijdt een auto voorbij. Heel langzaam bijna, alsof de bestuurder denkt: Wat gebeurt hier? Iedereen verwacht regen en daar zit iemand gewoon luxe buiten te genieten. Heb ik een memo gemist? En de zwaluwen? Die vliegen af en aan alsof Schiphol onverwacht naar jouw straat is verhuisd. Druk, scheerbeweging links, scherpe bocht rechts.  Waarschijnlijk roepen...