Met het eerste licht van de dag trok ik de boomgaard in. Wat op papier een bescheiden maaibeurt leek, ontvouwde zich al snel tot een onderneming van formaat.
De boomgaard gaf zich niet zomaar gewonnen. Achter elke rij fruitbomen wachtte nieuw werk, alsof het land zelf wilde toetsen hoeveel vastberadenheid er nog in mij school.
Uur na uur klonk het ritme van de machine tussen de stammen, totdat het wilde groen zich had geschikt naar de orde van de mens.
Toen het werk eindelijk voltooid was, lag de boomgaard daar weer in haar volle waardigheid.
De bomen stonden als wachters in het gelid, de paden waren zichtbaar en het geheel ademde rust, ruimte en belofte. Het was alsof het landschap zelf opgelucht ademhaalde.
De middag bracht een moment van overgave.
Een kort hazenslaapje, nauwelijks langer dan een zucht van de tijd, maar voldoende om lichaam en geest weer bijeen te rapen. Daarna riep het land opnieuw.
In het zachte licht van de avond begaf ik mij naar de moestuin, dat kleine koninkrijk van verwachting en geduld. Daar vonden paprika's en pepers hun plaats in de warme aarde. Spruitjes en bloemkolen volgden, elk plantje zorgvuldig toevertrouwd aan de grond die hen de komende maanden zal dragen.
Met elke handvol aarde werd niet alleen geplant voor morgen, maar ook voor de seizoenen die nog komen.
Nu de schemering over het land valt, voel ik de zwaarte van de dag in elke spier. Ik ben bijna aan het einde van mijn Latijn. Maar wat een voorrecht is die vermoeidheid. Zij is het bewijs van een dag die niet verloren ging aan haast of leegte, maar werd gevuld met scheppen, zaaien, verzorgen en volbrengen.
Vandaag heb ik niet slechts gemaaid en geplant. Vandaag heb ik gewerkt aan een landschap. Ik heb orde gebracht waar het gras oprukte, toekomst geplant waar de aarde openlag en een klein stukje van de wereld vruchtbaarder achtergelaten dan ik het aantrof.
En terwijl de avond haar laatste licht over boomgaard en moestuin strooit, blijft één gedachte overeind: dit was een grote dag.
Een dag van aarde aan de handen, zweet op het voorhoofd en voldoening in het hart.
Een dag waarop arbeid veranderde in schoonheid, en inspanning in overvloed.
Vandaag was de oogst nog niet binnen, maar de belofte ervan was overal zichtbaar.
Reacties
Een reactie posten