Wonen in Frankrijk: Verhalen uit Montcourt op het Platteland

Een lichte wind streek over de moestuin. De witte streep was inmiddels bijna verdwenen. Eerst was het een scherpe lijn geweest, helder en onmiskenbaar aanwezig. Nu was het niet meer dan een zachte waas die langzaam oploste in het blauw. Alsof de hemel zelf het spoor voorzichtig uitwiste. Ik bleef nog even staan kijken. Het raakte me meer dan ik had verwacht. Want hoe langer ik naar die vervagende streep keek, hoe meer ik dacht aan de mensen die door ons leven trekken. Sommige blijven een korte tijd, andere een leven lang. Maar uiteindelijk verdwijnt iedereen uit het zicht, net zoals dat vliegtuig allang achter de horizon was verdwenen. Toch betekent verdwijnen niet dat iets weg is. Want terwijl het vliegtuig niet meer te zien was, wist ik dat het er geweest was. Het had een teken achtergelaten aan de hemel. En zo is het misschien ook met de mensen die we missen. Opa is er niet meer. Ik kan hem niet meer zien op het balkon. Niet meer horen praten over zijn tomaten alsof het kampioenen w...

Vanmiddag bleef mijn blik rusten op de oude schouw in onze keuken. Op haar steen staat het jaartal 1837 gegrift. Eén enkel getal, achteloos uitgehouwen door handen die al bijna twee eeuwen tot stof zijn teruggekeerd. Toch staat zij hier nog altijd. Onbewogen. Onaangedaan. Alsof de tijd zelf voor haar slechts een voorbijgaande bezoeker is. Terwijl ik naar haar keek, voelde ik hoe de muren om mij heen hun zwijgen begonnen te vullen met herinneringen die ik nooit heb gekend. Dit huis staat hier al bijna tweehonderd jaar. Toen de schouw werd gebouwd, leefden mensen in een wereld die voor ons haast onvoorstelbaar is geworden. Er reden geen auto's over de wegen. Elektriciteit was een verre droom. De nachten werden verlicht door kaarsen en olielampen. Toch brandde hier vuur. Hier werd gekookt, gelachen, gerouwd, gehoopt. Hier werden kinderen geboren die inmiddels allang vergeten zijn. Hier zaten mannen en vrouwen die dachten dat hun wereld eeuwig zou duren. Hoeveel generaties hebben onder...

Donderdag in Montcourt is geen dag die zich opdringt. Hij komt niet met haast, niet met lawaai, niet met agenda's vol afspraken. Hij ontvouwt zich langzaam, alsof de tijd hier nog weet hoe ze vroeger bedoeld was. Om kwart over zeven verschijnt de bakker. Niet met fanfare, maar met de vanzelfsprekendheid van een eeuwenoud ritueel. Haar bestelwagen glijdt door het dorp, langs de stenen huizen en verweerde schuren. Bij de mensen met een abonnement verdwijnt het verse brood in een speciaal broodhuisje of zelfs in een oude regenpijp die daarvoor is ingericht. Toen ik dat voor het eerst zag, keek ik verbaasd op. Een regenpijp? Voor brood? Maar inmiddels begrijp ik het volkomen. In Montcourt heeft zelfs de eenvoud haar eigen logica en charme. Om kwart over acht verschijnt de buurman. Een Fransman van weinig woorden maar vaste gewoonten. Hij rijdt voorbij op weg naar zijn moestuin, steekt een hand op, een kort gebaar dat hier een volledig gesprek vervangt, en tuft vervolgens verder. Niet v...